Ιστορική Αναδρομή

Προέλευση τοπωνυμίου:

Η Μακρινίτσα πήρε το όνομά της από την Μονή “Παναγίας της Μακρινίτισας ή της Θεοτόκου της Οξείας Επισκέψεως”. Το μοναστήρι ιδρύθηκε από τον τοπάρχη Δημητριάδας, Κων. Μελισσηνό, στο διάστημα 1204-1215.

Σύντομη ιστορική αναδρομή:

Η Μακρινίτσα οργανώνεται, αρχικά, ως ένας μικρός οικισμός εργατών της γης του μοναστηριού. Στα χρόνια της φραγκοκρατίας συναποτελεί, με την Πορταριά, την Άνω Δρυανούβαινα.

Το 1615 υπάρχουν 147 γεωργικές οικογένειες, ενώ η περίοδος της άνθησης και της ακμής αρχίζει μετά το 1700.

Στο τέλος του 18ου αιώνα, η Μακρινίτσα ήταν το μεγαλύτερο χωριό -από τα βακούφια- σε πλούτο και πληθυσμό και έγινε πρωτεύουσα των βακουφιών. Ως γνωστόν, τα βακούφια είχαν πολλά προνόμια, πλήρωναν ελάχιστους φόρους στην Οθωμανική αυτοκρατορία και η διοίκησή τους βρίσκονταν στα χέρια των δημογερόντων.

“Αυτή η χώρα έχει τόπο περισσότερο από όλα τα χωρία· τα εισοδήματά της είναι πρώτο το μετάξι και σιτάρι, και κρασί, και μέλι εξαίρετο· έχει πολύν τόπον αγεώργητο δια ζώα, εις τον οποίο έρχονται από την άνω Θετταλία και Μακεδονία και ξεχειμάζουν τα ζώα τους· μέσα εις την χώρα, δουλεύουν και εργόχειρα, οι άνδρες παπούτζια, μετάφια, δισάκια, τουρβάδες, από τα οποία προμηθεύονται τα περισσότερα χωρία”, γράφουν πρώτοι οι Δημητριείς.

Ο Ν. Μάγνης, που την επισκέφθηκε το 1858, γράφει ότι η Μακρινίτσα ήταν “η πρώτη κωμόπολις, μάλλον δε πόλις δια το μέγεθος και το προνόμιον, το οποίον είχε να είναι -τρόπον τινά- μητρόπολις και πρωτεύουσα των βακουφίων”.

Εκτός από τις πολλές εκκλησίες που χτίσθηκαν στο χωριό, κυρίως κατά τον 18ο αιώνα, ανεγείρονται και πύργοι, εκ των οποίων σήμερα σώζονται τρεις, καθώς και πολλά αρχοντικά.

Η Μακρινίτσα έλαβε μέρος στο κίνημα του 1854 αλλά και στην Επανάσταση του 1878. Σύμφωνα με τον αγωνιστή Μιλτιάδη Σεϊζάνη, η πρώτη μάχη στη Θεσσαλία στα πλαίσια της εξέγερσης, έγινε στη μονή Σουρβιά (της Μακρινίτσας), στις 12 Ιανουαρίου 1878. Στη μάχη του Σαρακηνού, τον ίδιο χρόνο, οι μακρινιτσιώτες πολέμησαν γενναία τον Ισκεντέρ πασά. Σκοτώθηκαν 500 τούρκοι και μόνο τρεις αντάρτες. Στη μάχη αυτή, στην οποία δολοφονήθηκε ο μέγας φιλέλληνας ρεπόρτερ των Times, Κάρολος Όγλ, ξεχώρισαν για τον ηρωισμό και την αυταπάρνηση τους τρεις γυναίκες, η Μαργαρίτα Μπασδέκη (Μαλιούφα), η Σουίπαινα και η Παπαθανάσενα Μητριάνα.

Η Μακρινίτσα εκτίθεται στη δοκιμασία της παρακμής και στον κίνδυνο αφανισμού με την αλλαγή του κοινωνικού και οικονομικού προτύπου της χώρας μας, οπότε αρχίζει η ανάπτυξη του Βόλου, ο οποίος συγκεντρώνει το εμπόριο και τις βιοτεχνίες  του Πηλίου. Η διεύρυνση της αστικοποίησης σημαίνει και την συρρίκνωση της υπαίθρου τόσο πληθυσμιακά όσο και οικονομικά και κοινωνικά, ένα φαινόμενο που εντείνεται ιδιαίτερα μετά τον παγκόσμιο πόλεμο.

Στο Μεσοπόλεμο εμφανίζεται στο χωριό και αφήνει τα “ίχνη” του, σε μαγαζιά και αρχοντικά, ο λαϊκός ζωγράφος Θεόφιλος Χατζημιχαήλ.

Με τον «Καποδίστρια» η Μακρινίτσα παραμένει Κοινότητα και εντάσσεται στο δίκτυο “Των Ελλήνων οι Κοινότητες”.


volosInfoΤΟΠΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΔΗΜΟΥ ΒΟΛΟΥΠανεπιστήμιο ΘεσσαλίαςΔημοτικό ΡαδιόφωνοΠολεοδομίαΠοδηλασίαΠεριφέρεια ΘεσσαλίαςΜετανάστεςΚΕΠΚαθαριότηταΝοσοκομείοflagΕθελοντισμόςΔιαύγειαempeΔΟΥΚΔΗΚΙCitiesNetΑΜΕΑ

 Edit Translation