«…Νησίδα, θάλεγες, φυσικής αρμονίας ο τόπος λίγο πιο πάνω απ” την πολύβουη πολιτεία, με τα πλατάνια σε άτακτη διάταξη να θρασομανούνε στη ρεματιά, με τα πουλιά να τονίζουν το δοξαστικό της γης προς τον ουρανό…

Μια ρεματιά που φυλάει στοιχεία πρωτογονισμού, πράσινη παρένθεση στη γυμνότητα του περίγυρου. Δίπλα ένα βασανισμένο μονοπάτι, χωρίς άλλο δρόμο, χωρίς την έπαρση της ασφάλτου, αλλού να ανεβαίνεις και αλλού να κατεβαίνεις, να βυθίζεσαι στα χαμόκλαδα, να σκίζεις πράσινες φυλλωσιές και να σκοντάφτεις στους βράχους. Ψηλά στη βράχινη έπαρση, το ρημοκλήσι του Αγίου Νικολάου, σε στάση αναμονής, γράφει ιστορία και συντηρεί παράδοση. Μια υποψία πλατώματος κι ύστερα ο γκρεμός.

Ακριβώς σε κείνο το ξεγέλασμα του γκρεμού κάποια χέρια παλιών έστησαν δυο τοίχους κολλητούς στο βαθούλωμα του βράχου, κι έγινε το ξωκλήσι – μια εικόνα πραότητας στην τραχύτητα του χώρου. Παράμερα σε απρόσιτη σήμερα μεριά, κάποια υπολείμματα τοίχου διαγράφουν νοερά τις διαστάσεις χτισίματος αλλοτινού. Θα ήταν, φαίνεται, κελί όπου ακουμπούσε τις μεταφυσικές του ανησυχίες, ερημίτης στη ζωή της μοναξιάς. Πρωινό της Κυριακής, και το εκκλησιδάκι λούζεται εσωτερικά στο φως των κεριών. Μου κάνει επίσης εντύπωση η σφραγίδα της ανθρώπινης παρουσίας στο μέσα χώρο με την αλυσίδα των ταμάτων, τις εικόνες και τα κεριά που ανάβουν ντόπιοι και οδοιπόροι…»

Αποσπάσματα «Από τον Άγιο Ονούφριο στην Κουκουράβα» του Γιώργου Θωμά.