Άγιος Ονούφριος. Η θέα της γύρω περιοχής από το Αρχοντικό Ζαφειρίου.

Saint Onoufrios. Η ομώνυμη εκκλησία και η Πλατεία Εθνικής Αντίστασης.

Η Ανακασιά όπως φαίνεται από το Αρχοντικό Ζαφειρίου. Στο βάθος η κορυφή του λόφου της Αγίας Ειρήνης.

Dεξιά και αριστερά του διαδρόμου υπάρχουν και δύο δωμάτια, mens på bagsiden af ​​den højre side er der et lille toilet, der kommunikerer i henhold til trætrappe. Ovenpå den trappe fører til en lille forhal hvor venstre i køkkenet og foran stuen. Δεξιά του προθάλαμου υπάρχει ένα δωμάτιο και μπροστά του προθάλαμου βρίσκεται η μεγάλη σάλα η οποία λειτουργούσε ως το σαλόνι του σπιτιού.

Τkælderen og det tredelte arrangement, der kommer fra stenmure den bærende konstruktion og bruges som lagre. meddeles direkte til gården til den anden indgang er placeret på den vestlige side, όπως επίσης και με το παράσπιτο με εσωτερικό λιθόκτιστο κλιμακοστάσιο.

O klassicismen

Ο Dimitris Paliouras skriver, at nyklassicisme kom til Grækenland fra den bayerske Otto, der valgte ham først som satsen, der ville have været genopbygningen af ​​Athen, πρωτεύουσας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους και στη συνέχεια καθιερώθηκε και επεκτάθηκε σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια.

ΣThessalien kom noget senere, γύρω στα μέσα του 19^ουαιώνα και ειδικότερα στη περιοχή του Βόλου, με την έναρξη της ανοικοδόμησης της νέας πόλης η οποία, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Νικόλαος Μάγνης στο βιβλίο του ”Περιήγησις της Θεσσαλίας και της Θεσσαλικής Μαγνησίας, Αθήναι 1860″, “εις το μεταξύ Κάστρου και Δημητριάδος  παράλιου, εγείρεται από το 1840 έτος υπό των Χριστιανών των πέριξ χωρίων, νέα πόλις ήν ωνόμασαν Νέαν Δημητριάδα, ήτις έχει περί τας 80 οικίας μεγάλας και κατά τον νέον ρυθμόν κτισμένας“. Η απελευθέρωση της Θεσσαλίας βρίσκει το Βόλο με 5.908 beboere, που σε λίγα χρόνια στα 1889 φθάνει τους 10.029, til 1896 deres 16.788 και στα 1907 τους 23.563 κατοίκους.

Η αλματώδης αυτή αύξηση της νέας πόλης του Βόλου, καθώς ο νεοκλασικισμός μεσουρανούσε – σημειώνει ο Έφορας Νεοτέρων Μνημείων – δημιούργησε μια πόλη πρότυπο της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, τόσο στην οικοδομία της, όσο και στην πολεοδομία, δεδομένου ότι η πόλη σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από την αρχή με τη νέα αισθητική αντίληψη.

Altλα τα κτίσματα που κτίζονται μετά το 1881 στο Πήλιο, μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20^ού αιώνα διέπονται από τις αρχές του νέου ρυθμού, όπως αυτός διαμορφώθηκε στη περιοχή, der er tilpasset de lokale vaner. Bygningerne er to og, mange gange, og tre-etagers huse med træ tagene lyve, de personer, der er omfattet bjerglandsbyer, med tavler, men til havet med fliser byzantinsk, i nogle konstruktioner eklektisk arkitektur, med skarpe tips tagene, το εσωτερικό των οποίων ήταν διαμορφωμένο σε σοφίτες, στεγάζονταν με κεραμίδια γαλλικού τύπου.

Οj ansigter altid organiseret symmetrisk til den lodrette akse symmetri og var altid dekoreret med trukket keromoplastiko dekoration efterligne pilastre med hovedstæder, επιστήλια, ζωφόρους, γείσα κλπ.

Οι κατόψεις τους οργανώνονταν κι αυτές συμμετρικά στον άξονα της εισόδου και είχαν τριμερή διάταξη των χώρων τους με τον διαμπερή διάδρομο στο κέντρο, στο βάθος του οποίου ήταν το κλιμακοστάσιο και Denκατέρωθεν του διαδρόμου τα δωμάτια.

Σopførelsen af ​​denne periode begyndte at dukke nye og modernisering af funktioner inden for boliger, όπως σύγχρονες για την εποχή τους κουζίνες με φουφούδ�A� εντοιχισμένες σε καμάρες με φούσκες, αποχωρητήρια κλπ. εξυπηρετήσεις, hvor, στις παλαιότερες κατασκευές βρίσκονταν σε ξεχωριστά κτήρια, τα γνωστά στην περιοχή ως “παράσπιτα“.

Την εξωτερική αισθητική αντίληψη ακολουθούσε και η εσωτερική διακόσμηση του σπιτιού με γραπτό κυρίως διάκοσμο στις οροφές και λιγότερη χρήση γύψινων ανάγλυφων διακοσμήσεων και ανάλογου ύφους κινητό εξοπλισμό.