Ο Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1639)

Η περίβλεπτος 'βίγλα' του Δήμου Ιωλκού

Ένα πλακόστρωτο φαρδύ δρομάκι οδηγεί στην κορφή του λόφου, όπου σώζεται η παμπάλαια τρίκλιτη Βασιλική χωρίς τρούλο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Το σημερινό του όνομα (Επισκοπή) ανάγεται στον ύστερο Μεσαίωνα. Πάντως, πρέπει να υπήρχε στην κορυφή του λόφου κάποιο μοναστήρι, που καταστράφηκε στα όψιμα Βυζαντινά χρόνια ή στους πρώτους αιώνες της Τουρκοκρατίας και στη θέση του ο Επίσκοπος Δημητριάδος Κάλλιστος έχτισε στα 1639 τη σημερινή εκκλησία.

Die ίδιος, σύμφωνα με τις πηγές, μετέφερε τότε στο λόφο που είχε την κατοικία του και την έδρα της Αρχιεπισκοπής, μετά την ερήμωση της Δημητριάδας την κατάληψη της περιοχής από τους Τούρκους (1423) και την εκδίωξη του Χριστιανικού πληθυσμού και από το κάστρο των Αγίων Θεοδώρων. Το κτίριο αυτό (Επισκοπείο) δεν σώζεται σήμερα. Σύμφωνα με την εντοιχισμένη επιγραφή (κτητορική) στη βορεινή είσοδο της σημερινής εκκλησίας ο Επίσκοπος της Δημητριάδος Κάλλιστος αναφέρεται ως “κτήτωρ”.

Ο μονόροφος ξυλεπίστεγος εξωνάρθηκας (νότια πλευρά)

TSchiffen, die durch eine Kolonnade, bestehend aus zwei Spalten auf jeder Seite getrennt. Während der osmanischen Herrschaft wurde auf der Westseite stöckigen Exo-Vorhalle mit drei Bögen auf der Südseite des aktuell bestehenden Bungalows hinzugefügt xylepistegos Exo-Vorhalle. Τα ενσωματωμένα στους τοίχους (βόρειο, νότιο και ανατολικό) ποικίλα γλυπτά σχήματα, σύμβολα, γράμματα,Βεβαίωση Μόνιμης Κατοικίας, προέρχονται από τα ερείπια παλαιότερης μangelatsakasmily: Calibri;">ΣΜεταμορφώσεως του Σωτήρα.

Άννας Μελισσηνής, (μοναχή “Ανθούσα”), συζύγου του Τοπάρχη Δημητριάδας και συγκτήτορα της μονής του Προφήτου Baptist Νέας Πέτρας (Πορταριάς) Νικολάου Μελισσηνού. Ο σωζόμενος ναός είναι από τα παλαιότερα μεταβυζαντινά μνημεία του Πηλίου. Στην εξωτερική δε τοιχοποιία του μπορεί κανείς να διακρίνει την κτητορική επιγραφή με τη χρονολογία ΖΡΜΖ (=1639) στη βόρεια πλευρά κι ακόμα ένα πλήθος από εντοιχισμένα αρχιτεκτονικά μέλη και κυρίως επιστύλια, θωράκια και άλλα ανάγλυφα.

Το λιθόστρωτο μονοπάτι που οδηγεί στη κορυφή του λόφου

Το βυζαντινό ναΐδριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

Εντύπωση προκαλούν και τα πολλά  περίτεχνα γλυπτά Βυζαντινής εποχής, τεμάχια που είναι εντοιχισμένα στους εσωτερικούς τοίχους του ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Στη διάρκεια του ύστερου Βυζαντινού Μεσαίωνα στο Θεσσαλικό χώρο (1204-1423) το Πήλιο ήταν γνωστό και ως βουνό της “Δρυανουβαίνης” και τούτο γιατί όλη η περιοχή του Πηλίου που εκτείνεται πάνω από το σημερινό Βόλο, και περιλαμβάνει τα σημερινά χωριά Κατηχώρι, Πορταριά, Μακρινίτσα μαζί με το λόφο της Επισκοπής του Άνω Βόλου, ήταν γνωστή ως “Δρυανούβαινα”.

Το μικρό προαύλιο του παρεκκλησίου της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

Από τον 10^ο ακόμα αιώνα άρχισαν κατά το πρότυπο του Αγίου Όρους να δημιουργούνται στα ψηλώματα του Πηλίου, σε μέρη ασφαλή από τους ληστοπειρατές, genug und große Klöster weite Landstriche mit den tatsächlichen Kaiser parachoritiria zugeordnet werden. Gründer von Klöstern sind in der Regel Mönche, προερχόμενοι από το Άγιο Όρος, αλλά και ισχυρές οικογένειες ντόπιων χωροδεσποτών με επιφανέστερη  αυτή των Μελισσηνών.

Αρχηγέτης του οίκου των Μελισσηνών της Δημητριάδας ήταν ο Κωνσταντίνος Μελισσηνός.  Πορταριά (Μακρινίτσα μαζί με το λόφο της Επισκοπής του Άνω Βόλου), από τον φίλο του και συμπολεμιστή Μιχαήλ Άγγελο Δούκα Κομνηνό. Όταν ο Μιχαήλ Κομνηνός κατέλαβε την Άρτα και έγινε η εγκαθίδρυση της αρχής των Αγγέλων στην Ήπειρο τότε ο Κωνσταντίνος Μελισσηνός επανήλθε μόνιμα και οργάνωσε το φέουδο της Βυζαντινής Δημητριάδας κατά το πρότυπο του κράτους της Ηπείρου.

Ασφάλισε τη Δημητριάδα, τόσο στον παράλιο χώρο των ακτών της, όσο και στο χερσαίο χώρο της Μαγνησιακής ενδοχώρας και του Πηλίου, κτίζοντας πύργους επισκοπήσεως για την προστασία του πληθυσμού, ιδιαίτερα των γεωργών και των χωρικών. Sie 1236 παντρεύεται την Μαρία Αγγελίνα, αδελφή του Μιχαήλ Β’ της Ηπείρου.

Από το γάμο αυτό γεννήθηκε ο μετέπειτα Τοπάρχης της Μαγνησίας, Νικ�πό τον 10�οσεβής και είχε κλίση προς τον μοναχισμό. Το έτος 1214 άρχισε να κατασκευάζει στην περιοχή της Άνω Δρυανούβαινας (της σημερινής Μακρινίτσας) ένα τεράστιο μοναστήρι, και το αφιέρωσε στο όν�A�α της Παναγίας, το μοναστήρι της “Οξείας Επισκέψεως της Πανάγνου Θεομήτορος”.

Η βόρεια πλευρά του Ναού με εντοιχισμένα ανάγλυφα και άλλα

Η νότια πλευρά του Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

Ο Κωνσταντίνος Μελισσηνός παραιτήθηκε από την Τοπαρχία υπέρ του γιού του Νικολάου Μελισσηνού. Με το όνομα “Κωνστάντιος” φόρεσε το απέριττο μοναχικό τριβώνιο μέχρι το 1255 που πέθανε. Ενταφιάστηκε στο χώρο της μονής που είχε ο ίδιος ιδρύσει. Ο Νικόλαος Μελισσηνός ανέλαβε την Τοπαρχία της Δημητριάδας και νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Άννα Παλαιολογίνα ανεψιά του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγου.

Ο Βόλος όπως φαίνεται από την κορυφή του λόφου της Επισκοπής.

Την περίοδο 1270-1273 ανοικοδόμησαν στην περιοχή της Άνω Δρυανούβαινας ένα τεράστιο μοναστήρι το οποίο αφιέρωσαν στη μνήμη του “Προφήτου Tροδρόμου”. Ο Νικόλαος και η σύζυγός του Άννα ασπάστηκαν τον μοναχισμό και εγκαταβίωσαν ως μοναχοί, ο μεν Νικόλαος στη μονή της Οξείας Επισκέψεως της Μακρινίτσας, η δε Άννα, ως μοναχή “Ανθούσα”, στη μοΑνθούσαp;nbsp;Προφήτου Προδρόμου Νέας Πέτρας. Και οι δύο τους παρέμειναν στα ίδια μοναστήρια μέχρι το θάνατό τους.

Έτσι αρχίζει η μακρά εκείνη περίοδος που το Πήλιο χαρακτηρίζεται ως δεύτερο “Άγιο Όρος” της Ελλάδας κι ονομάζεται στα αγιολογι�E.� κείμενα ”Όρος των Κελλίων”. Δυστυχώς τίπο� ΠορταριάtrΜακρινίτσα μαζί με το λόφο της Επισκοπής του Άνω Βόλουταν γνωστή ως1285), ανέλαβε Δρυανούβαινα πόλη της Δημητριάδας δέχτηκε έκτοτε πολλές επιδρομές βαρβαρικών φύλων.

]]>