Από τα σχολικά του χρόνια, το ενδιαφέρον του συγκεντρωνόταν μόνο στις ζωγραφιές. Και μ’αυτές ασχολούνταν. Τα άλλα παιδιά στο σχολείο τον πειράζανε. Αριστερόχειρας και τραυλός, ολοένα άρχιζε να κλείνεται στον εαυτό του. Μήτε η σωματική του διάπλαση του άφηνε πολλές ελπίδες. Και μια μέρα, πάνω που αρχινούσαν οι Αποκριές, πήρε την απόφαση και ντύθηκε φουστανελάς. Τώρα φορούσε τη φορεσιά που δεν χόρταινε να καμαρώνει στις ζωγραφιές των οπλαρχηγών και των άλλων εθνικών ηρώων. Και δεν την αποχωρίστηκε σε όλη του τη ζωή.

E.τσι μεγάλωσε παραδομένος στα όνειρά του, στηριγμένος και μόνο στην αγαθότητα της ψυχής του και στο αχόρταγο μάτι του για την ομορφιά. Han griber penslen fra et internt single impuls. Mætte en sult kromatisk. Men han havde, styrke, dette objekt til inspiration,blomsten, træet, helten, ikke at blive afbildet som ser, men da han havde mid m'oles skildre nuancerne i tid og sæson,vandrer dage og nætter, χειμώνες και καλοκαίρια στην ύπαιθρο. Στα 15 του ξενιτεύεται στη Σμύρνη. Για τη ζωή του εκεί μόνο σκόρπιες πληροφορίες υπάρχουν.

Ο Παναγιώτης, ο αδελφός του, alt du vidste, er, at Theophilus var lykkedes udnævnt Kavasis græske konsulat i Izmir, position gav ham mulighed for at bære og der hans foretrukne outfit og løbe ærinder. Στην περιοχή της Μαγνησίας το πρώτο χρονολογημένο έργο του που βρέθηκε ήταν μια αυτοπροσωπογραφία μικρών διαστάσεων (0,28×0,40) την οποία τιτλοφορούσε “Θεόφιλος ζωγράφος κι άλλοτε οπλαρχηγός και θυροφύλαξ εν Σμύρνη 1899″. Από άλλους,όμως, που ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με τον Θεόφιλο και την τεχνική του στη ζωγραφική, όπως ο αείμνηστος Κίτσος Μακρής, πιστεύεται ότι η περίοδος που έμεινε στη Σμύρνη πρέπει να θεωρηθεί η περίοδος της μαθητείας του στην παραδοσιακή ζωγραφική.

CHY,de tror, το να θεωρήσουμε τον Θεόφιλο αυτοδίδακτο είναι κάτι που το αποκλείουν τα ίδια του τα έργα και κυρίως τα πρώτα του στο Πήλιο. Στο τέλος του αιώνα, κυνηγημένος, όπως λένε, από τους Τούρκους περιπλανήθηκε περίπου 30 χρόνια στο Βόλο και στο Πήλιο για ένα πιάτο φαΐ. Γεγονός είναι ότι στα χωριά του Πηλίου με κέντρο την Anakasia Άνω Βόλου εγκαινιάζει την πρώτη περίοδο της ζωγραφικής του δραστηριότητας. Τριγύριζε πεζός στα κοντινά χωριά και ζωγράφιζε σε σπίτια και μαγαζιά σε διάφορα υλικά (πανιά, χαρτόνια, σανίδια κλπ) για ένα πιάτο φαΐ ένα ποτήρι κρασί ή μερικά νομίσματα. Εδώ, στην Ανακασιά, τον ανακάλυψε και ο μεγαλοκτηματίας και μυλωνάς Γιάννης Κοντός, του άρεσε η ζωγραφική του – ο πρώτος Πηλιορείτης που εκτίμησε το ταλέντο του – και του ανέθεσε να διακοσμήσει το σπίτι του.

Ο Short tilbød ham en plads anthropinotero en skål hjemmelavet mad og en bedre aflønning. I denne gæstfrie hjem af Yannis Kontos Miller Theophilus villeangelatsakasdeμουσικη με φιλο�gmaleri jjjj13�ος Κο�Βεβαίωση Μόνιμης Κατοικίας�ς την λίμνην Λέρνην τους νικητάς Δράμαλη το 1822″, læse hans underskrift og byggeår. Denne fresco menes at være den første konstrueret, efterfulgt af dekaliskaρώην ιδιοκτητών έγιναν σταδιακά και διήρκεσαν μερικά χρόνια.<καλοκαιριn>

Το 1912 άρχισε η ζωγραφική διακόσμηση του σπιτιού και συγκεκριμένα της σάλας του 2ου ορόφου. Ο ζωγράφος του διακόσμησε ένα δωμάτιο από τον νερόμυλό του στη ρεματιά του Αγίου Ονουφρίου, που μέσα σε ένα γαλάζιο πλαίσιο ζωγράφισε διάφορους ήρωες της Ελληνικής Επανάστα�αδεια χρησης χωρουαμμα της οικίας Κοντού χωρίζεται σε δύο ζώνες: την κάτω ζώνη που φθάνει μέχρι τα μισά περίπου των παραθύρων και την πάνω που φθάνει μέχρι λίγο κάτω από το ταβάνι. Στην κάτω ζώνη ο Θεόφιλος ζωγράφισε διάφορα διακοσμητικά θέματα, όπως μια μεγάλη ποικιλία από γλάστρες με λουλούδια και πουλιά, τη λίμνη με το σιντριβάνι, ψάρια και πάπιες. Ακόμα αγρίμια και σκηνές&nbsp;κυνηγιού όλα αυτά σοφά τοποθετημένα, mens på venstre side af trappen til værelset døren malet Yannis Kontos ride på sin hest. Ακολουθεί η πάνω ζώνη στην οποία βρίσκονται δεκατέσσερα μεγάλα θέματα παρμένα από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 για τα οποία χρησιμοποίησε ως πρότυπα, κατά κύριο λόI�γουριά, ο Θεόφιλος ζωγράφισε τον Ρήγα Chatzakou� Πατριάρχη Γρηγορίου, καθώς και τον&nbsp;Αλέξανδρο Υψηλάντη αρχιστράτηγο., τους πίνακες του Peter von Ess. Με σιγουριά, ο Θεόφιλος ζωγράφισε τον Ρήγα Φεραίο, το&nbsp;σώμα του κρεμασθέντος Πατριάρχη Γρηγορίου, καθώς και τον Αλέξανδρο Υψηλάντη αρχιστράτηγο.

Στις τέσσερις παραστάδες της στενής κεραίας της σάλας, ο Θεόφιλος ζωγράφισε τέσσερις θεούς του Ολύμπου. Τον Άρη,&nbsp;την Αφροδίτη, τον Ερμή και την Αθηνά. Den tomme væg malet et stort landskabsmaleri på Anakasia og dybde Makrynitsa skibet af Portaria side af. Στα τμήματα πάνω από τα παράθυρα και τις πόρτες, γέμισε τα κενά με θέματα ανάλογα της κάτω ζώνης,&nbsp;όπως γλάστρες με λουλούδια και πουλιά, βασιλικούς&nbsp;θυρεούς, διάφορα ερπετά κ.ά. Το ζωγραφικό της οικίας Κοντού και κατ’ επέκταση ολόκληρο το έργο του ζωγράφου της περιόδου του Βόλου, είναι έντονα επηρεασμένο από την&nbsp;Βυζαντινή τέχνη, αφού τα πρώτα διδάγματά του, ο ζωγράφος τα πήρε από τον παππού του, που ονομάζονταν Κωνσταντής Ζωγράφος.

Χρησιμοποιεί&nbsp;χρώματα σε τολμηρούς συνδυασμούς, σκοτεινούς και&nbsp;ανοιχτούς, ανάλογα με τη σημασία των παραστάσεων. A & nbsp; arbejde helt forskellig fra den periode af & nbsp; Mytilene, som beskæftiger mere & nbsp; halvtoner og som mange forskere med & nbsp; følte sig mere moden. Πλούσιο το έργο που θα αφήσει ο Θεόφιλος στην περιοχή, όπου στην πόλη του Βόλου θα ζωγραφίσει σε διάφορα καφενεία, ταβέρνες και χάνια, στα&nbsp;οποία έβρισκε τα απαραίτητα για την επιβίωσή του. Στα γύρ�IdaChatzakouM-Azr_PhSDOts-JzrPPgc6sz4bOuc-DzrXCoM-Dz4TOt869IM61zrrOus67zrfPg86vzrEgz4TOt8-CIM6RzrPOr86xz4IgzpzOsc-Bzq_Ovc6xz4I," data-source="">όπως στις Μηλιές που ζωγράφισε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, όπως στις Μηλιές που ζωγράφισε&nbsp;στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, στον Άγιο Βλάση στο&nbsp;σπίτι του Γκέκα, στο μύλο του Κοντογιάννη, το&nbsp;ελαιοτριβείο του Βαραλή, στην Άλλη Μεριά στο φούρνο του Βελέτζα, στο σπίτι του Γκουντέλια κ.ά.

Στην&nbsp;πόλη του Βόλου άρχισε το έργο του στα 1925 με την εγκατάσταση των προσφύγων της Μικράς Ασίας στη περιοχή. Οι πρόσφυγες  έκτισαν τις παράγκες τους σε διάφορους ελεύθερους χώρους της πόλης, όπως την πλατεία Ρήγα Φεραίου, την πλατεία Ελευθερίας και προς το τέρμα της οδού Ιωλκού, στις οποίες ο Θεόφιλος ζωγράφισε πολύχρωμες επιγραφές με λουλούδια και πουλιά, διάφορες παραστάσεις στις προσόψεις των μαγαζιών κ.ά., τα οποία λίγα χρόνια αργότερα, το 1930 καταστράφηκαν από πυρκαγ�A�. Σήμερα, από τη μεγάλη ζωγραφική παραγωγή του Θεόφιλου στη περιοχή της Μαγνησίας, ένα πολύ μικρό μέρος σώζεται στη θέση του, αφού τα περισσότερα έργα του έχουν καταστραφεί από τους σεισμούς του 1955, άλλα καταστράφηκαν από άγνοια των ιδιοκτητών τους και άλλα απομακρύνθηκαν από την περιοχή. Καλύτερη τύχη είχαν οι τοιχογραφίες των παλιών σπιτιών στο Πήλιο. Αυτές που σήμερα που βρίσκονται στο Μουσείο “Κίτσου Μακρή”. Ένα πολύ κοπιώδες&nbsp;και δύσκολο επίτευγμα. Den reddede sig personligt med nogle arbejdere, da han så disse huse revet ned for at bygge andre nyere. Τα διέσωσε με πολλή αγωνία και κόπο μαζί με τον σοβά που έχουν οι τοίχοι τους και παραδόθηκαν στον εξαίρετο συντηρητή και γλύπτη Δημήτριο Ζαχαρίου, που μόλις το 2005 έφυγε&nbsp;από τη ζωή. Και το κυριότερο, δεν έγινε καμία ζωγραφική ή χρωματική παρέμβαση σ’ αυτά.&nbsp;

Μακρινίτσα μαζί με το λόφο της&nbsp;Επισκοπής του Άνω Βόλουδημιουργική πορεία του Θεόφιλου στη Μαγνησία θα&nbsp;ολοκληρωθεί στα 1927, που θα επιστρέψει οριστικά στην πατρίδα του τη Μυτιλήνη. Η δεύτερη περίοδος είναι το διάστημα που εργάστηκε στη γενέτειρά του από το 1927 ως&nbsp;τη γνωριμία του με τον Teriad (Τάκη Ελευθε�det�δη) το 1929. Στην τρίτη του περίοδο, 1929-1934, έχοντας εξασφαλίσει μόνιμο εργοδότη, ασχολείται απερίσπαστα με τη ζωγραφική του.&nbsp;Μέσα στη συλλογή του Teriad βρίσκονται: “Ο κόλπος της Γέρας”, “Ο Λήμνιος Κεχαγιάς”, ”Τα Μετέωρα”, “Η κυρία με τον κύνα της” og “Το μάζεμα&nbsp;των ελαιών εν Μυτιλήνη”. Πέντε κορυφαία κομμάτια που μαρτυρούν πόσο αμάραντο κατόρθωσε να μείνει το ταλέντο του Θεόφιλου ως τα ύστερά του χρόνια. Όταν ο Teriad επέστρεψε στη γενέτειρά του, τη Μυτιλήνη, βρήκε να τον περιμένει ένας μικρός θησαυρός από τα έργα που ο Θεόφιλος φιλοτέχνησε. Μόνο που ο ζωγράφος απουσίαζε. Είχε πεθάνει λίγες ημέρες νωρίτερα μέσα στο φτωχικό του καμαράκι. Ήταν 24 Μαρτίου 1934. Η κυρία Νίνα Λαδογιάννη&nbsp;κλείνει το αφιέρωμά της με δύο λόγια του Σεφέρη γι’&nbsp;αυτόν:

” Ύστερα από τον Θεόφιλο, αυτόν τον αποκαλυπτικό λαϊκό, δεν βλέπουμε πια με τI��Chatzakouοι περιώνυμοι μαντατοφόροι μεγάλων Ακαδημιών. Ο Θεόφιλος μας έδωσε καινούριο μάτι. Έπλυνε την όρασή μας. Ο Θεόφιλος είναι ένας καλλιτέχνης μεγάλος&nbsp;και ασυγχώρητα άγνωστος σε μας.”