A学年ポー, 彼の関心は、画像のみに集中していた. そして、それらは、関係するように. 学校で他の子供たちは、上選ばれる. 左とどもる, ますます自分自身を閉じ始める. どちらも彼の物理的な体格は前兆ない. と一日, 以上archinousanハロウィーン, 決定を取り、スカートを身に着けていた. 絵画族長およびその他の国の英雄をあかすために今の衣装を身に着けていることに誇りを持っていません. Και δεν την αποχωρίστηκε σε όλη του τη ζωή.

E.τσι μεγάλωσε παραδομένος στα όνειρά του, στηριγμένος και μόνο στην αγαθότητα της ψυχής του και στο αχόρταγο μάτι του για την ομορφιά. Πιάνει το πινέλο από μια εσωτερική και μόνο παρόρμηση. Να κορέσει μια πείνα χρωματική. Είχε όμως, τη δύναμη, αυτό το αντικείμενο της έμπνευσής του,jjjj13, Βεβαίωση Μόνιμης Κατοικίας, andy67, να μην το απεικονίζει όπως το έβλεπε, αλλά όπως το είχε μέσα του απεικονίσει μ’όλες τις αποχρώσεις της ώρας μουσικη με φιλο�ς και νύχτες, 田舎の冬と夏. Στα 15 スマーナに移住する. Για τη ζωή του εκεί μόνο σκόρπιες πληροφορίες υπάρχουν.

Ο パナギオティス, 弟, 私が知っていたすべてはテオフィロスイズミルで任命Kavasisギリシャ領事館に成功したということです, ポジションは彼に身に着けていると、そこに彼のお気に入りの服や用事をすることのオプションを与えた. Στην περιοχή της Μαγνησίας το πρώτο χρονολογημένο έργο του που βρέθηκε ήταν μια αυτοπροσωπογραφία μικρών διαστάσεων (0,28×0,40) την οποία τιτλοφορούσε “テオフィロス画家、時にはイズミル1899年に族長とthyrofylax″. その他,まだ, 特に絵画のテオフィロスと技術と心配していた人, 後半として Kitsosマクリ, πιστεύεται ότι η περίοδος που έμεινε στη Σμύρνη πρέπει να θεωρηθεί η περίοδος της μαθητείας του στην παραδοσιακή ζωγραφική.

C言語HY,彼らは信じている, το να θεωρήσουμε τον Θεόφιλο αυτοδίδακτο είναι κάτι που το αποκλείουν τα ίδια του τα έργα και κυρίως τα πρώτα του στο Πήλιο. Στο τέλος του αιώνα, κυνηγημένος, όπως λένε, トルコ人によってもたらささまよっ 30 食品のプレートのためのボロスとペリオンで年. ペリオンの村の中心にあるという事実です。 Anakasia Άνω Βόλου εγκαινιάζει την πρώτη περίοδο της ζωγραφικής του δραστηριότητας. Τριγύριζε πεζός στα κοντινά χωριά και ζωγράφιζε σε σπίτια και μαγαζιά σε διάφορα υλικά (πανιά, χαρτόνια, ボードなど) 食品ワインや少数の硬貨の皿のために. ここで, Anakasiaで, 彼を発見し、地主とミラー ヤニスKontos, 絵画のような – 彼の才能を高く評価最初PILIORITIKO – と家を飾るために委託.

Ο ショートは彼に部屋anthropinotero皿自家製食品、より良い報酬を提供し�καλοκαιρι��kaliska��αδεια χρησης χωρου1angelatsakas243;, 彼の署名と建設の年を読む. このフレスコ画は残り、続いて構成された第1であると考えられている, οι οποίες σύμφωνα με μαρτυρίες των πρώην ιδιοκτητών έγιναν σταδιακά και διήρκεσαν μερικά χρόνια.

Το 1912 άρχισε η ζωγραφική διακόσμηση του σπιτιού και συγκεκριμένα της σάλας του 2ου ορόφου. Ο ζωγράφος του διακόσμησε ένα δωμάτιο από τον νερόμυλό του στη ρεματιά του Αγίου Ονουφρίου, που μέσα σε ένα γαλάζιο πλαίσιο ζωγράφισε διάφορους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης κ.ά.

Στις τέσσερις παραστάδες της στενής κεραίας της σάλας, ο Θεόφιλος ζωγράφισε τέσσερις θεούς του Ολύμπου. Τον Άρη, την Αφροδίτη, τον Ερμή και την Αθηνά. 空白の壁はAnakasiaと深Makrynitsaに大規模な風景画を描いたのポルタリア側の船. Στα τμήματα πάνω από τα παράθυρα και τις πόρτες, γέμισε τα κενά με θέματα ανάλογα της κάτω ζώνης, όπως γλάστρες με λουλούδια και πουλιά, βασιλικούς θυρεούς, διάφορα ερπετά κ.ά. Το ζωγραφικό της οικίας Κοντού και κατ’ επέκταση ολόκληρο το έργο του ζωγράφου της περιόδου του Βόλου, είναι έντονα επηρεασμένο από την Βυζαντινή τέχνη, αφού τα πρώτα διδάγματά του, ο ζωγράφος τα πήρε από τον παππού του, που ονομάζονταν Κωνσταντής Ζωγράφος.

Χρησιμοποιεί χρώματα σε τολμηρούς συνδυασμούς, σκοτεινούς και ανοιχτούς, ανάλογα με τη σημασία των παραστάσεων. 多くの学者は、より成熟した検討してより多くのハーフトーンを使用し、ミチレーンの時代とはまったく別のプロジェクト、. Πλούσιο το έργο που θα αφήσει ο Θεόφιλος στην περιοχή, όπου στην πόλη του Βόλου θα ζωγραφίσει σε διάφορα καφενεία, ταβέρνες και χάνια, στα οποία έβρισκε τα απαραίτητα για την επιβίωσή του. Στα γύρω από το Βόλο χωριά, όπως στις Μηλιές που ζωγράφισε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, στον Άγιο Βλάση στο σπίτι του Γκέκα, στο μύλο του Κοντογιάννη, το ελαιοτριβείο του Βαραλή, στην Άλλη Μεριά στο φούρνο του Βελέτζα, στο σπίτι του Γκουντέλια κ.ά.

Στην πόλη του Βόλου άρχισε το έργο του στα 1925 με την εγκατάσταση των προσφύγων της Μικράς Ασίας στη περιοχή. Οι πρόσφυγες  έκτισαν τις παράγκες τους σε διάφορους ελεύθερους χώρους της πόλης, όπως την πλατεία Ρήγα Φεραίου, την πλατεία Ελευθερίας και προς το τέρμα της οδού Ιωλκού, στις οποίες ο Θεόφιλος ζωγράφισε πολύχρωμες επιγραφές με λουλούδια και πουλιά, διάφορες παραστάσεις στις προσόψεις των μαγαζιών κ.ά., τα οποία λίγα χρόνια αργότερα, το 1930 καταστράφηκαν από πυρκαγιά. Σήμερα, από τη μεγάλη ζωγραφική παραγωγή του Θεόφιλου στη περιοχή της Μαγνησίας, ένα πολύ μικρό μέρος σώζεται στη θέση του, αφο�でτα περισσότερα έργα του έχουν καταστραφεί από τους σεισμούς του 1955, άλλα καταστράφηκαν από άγνοια των ιδιοκτητών τους και άλλα απομακρύνθηκαν από την περιοχή. Καλύτερη τύχη είχαν οι τοιχογραφίες των παλιών σπιτιών στο Πήλιο. Αυτές που σήμερα που βρίσκονται στο Μουσείο “Κίτσου Μακρή”. Ένα πολύ κοπιώδες και δύσκολο επίτευγμα. 彼はこれらの家は、他の新しいを構築するために解体を見たとき、いくつかの労働者と個人的に彼自身を救出. Τα διέσωσε με πολλή αγωνία και κόπο μαζί με τον σοβά που έχουν οι τοίχοι τους και παραδόθηκαν στον εξαίρετο συντηρητή και γλύπτη Δημήτριο Ζαχαρίου, που μόλις το 2005 έφυγε από τη ζωή. Και το κυριότερο, δεν έγινε καμία ζωγραφική ή χρωματική παρέμβαση σ’ αυτά. 

Η δημιουργική πορεία του Θεόφιλου στη Μαγνησία θα ολοκληρωθεί στα 1927, που θα επιστρέψει οριστικά στην πατρίδα του τη Μυτιλήνη. Η δεύτερη περίοδος είναι το διάστημα που εργάστηκε στη γενέτειρά του από το 1927 ως τη γνωριμί�それου με τον Teriad (Τάκη Ελευθεριάδη) το 1929. Στην τρίτη του περίοδο, 1929-1934, έχοντας εξασφαλίσει μόνιμο εργοδότη, ασχολείται απερίσπαστα με τη ζωγραφική του. Μέσα στη συλλογή του Teriad βρίσκονται: “Ο κόλπος της Γέρας”, “Ο Λήμνιος Κεχαγιάς”, ”Τα Μετέωρα”, “Η κυρία με τον κύνα της” と “Το μάζεμα των ελαιών εν Μυτιλήνη”. Πέντε κορυφαία κομμάτια που μαρτυρούν πόσο αμάραντο κατόρθωσε να μείνει το ταλέντο του Θεόφιλου ως τα ύστερά του χρόνια. Όταν ο Teriad επέστρεψε στη γενέτειρά του, τη Μυτιλήνη, βρήκε να τον περιμένει ένας μικρός θησαυρός από τα έργα που ο Θεόφιλος φιλοτέχνησε. Μόνο που ο ζωγράφος απουσίαζε. Είχε πεθάνει λίγες ημέρες νωρίτερα μέσα στο φτωχικό του καμαράκι. Ήταν 24 Μαρτίου 1934. Η κυρία Νίνα Λαδογιάννη κλείνει το αφιέρωμά της με δύο λόγια του Σεφέρη γι’ αυτόν: