CI. Makrinitsas » Geschiedenis

Museum voor Volkskunst en geschiedenis van Pilion

ormikopo — Tue, 20 Sep 2011 11:40:48 +0000

Το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Ιστορίας Πηλίου στεγάζεται στο Αρχοντικό Τοπάλη, το οποίο κτίστηκε το 1844 σύμφωνα με την χρονολογία που είναι χαραγμένη στο λιθανάγλυφο υπέρθυρο της εισόδου.

Πρόκειται για ένα τριώροφο Αρχοντικό, αντιπροσωπευτικό δείγμα της κλασσικής Πηλιορείτικης Αρχιτεκτονικής, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο τέλος του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα. Het is een steen voor het grootste gedeelte met uitzondering van het zuidelijk deel van het dak, που είναι κατασκευασμένο από τσατμά.

Gehuisvest met een houten schilddak met leien gebied, η οποία προεξέχει περιμετρικά προφυλάσσοντας έτσι με τον τρόπο αυτό τους ευαίσθητους λασπόκτιστους τοίχους.

Έχει έντονα φρουριακΰ χαρακτήρα με τις πολλές πολεμότρυπες και τον αμυντικό πυργίσκο πάνω στη στέγη του, τη θωρακισμένη είσοδο του με τις βαριές προστατευτικές αμπάρες της, τις μυστικές κρύπτες του και τα ελάχιστα μικρά και σιδερόφρακτα παράθυρα του ισογείου που πληθαίνουν σταδιακά στους παραπάνω ορόφους.

Το Αρχοντικό αυτό, το 1932 η οικογένεια Τοπάλη, δώρισε στην Κοινότητα Μακρινίτσας, προκειμένου να στεγάσει το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Ιστορίας Πηλίου. Η πρώτη επισκευή του έγινε στα 1957 και έγιναν προσπάθειες λειτουργίας του στη 10ετία του 60.

Το 1985 χαρακτηρίστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού, ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Ακολούθησε η σύνταξη της μελέτης επισκευής και αποκατάστασης του, het 1994, από την 5η Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων.

Η λαογραφική συλλογή περιλαμβάνει ένα πλήθος εκθεμάτων που σήμερα ξεπερνούν τα 1500 αντικείμενα, από τα 311 που είχε αρχικά, waaronder een reeks muurschilderingen folk schilderkunst van de 18e en 19e eeuw uit het gebied van Pilion, μια πλούσια συλλογή παλιών φωτογραφιών των αρχών του αιώνα μας, χάλκινα, ξύλινα και κεραμικά σκεύη οικιακής χρήσης, τον εξοπλισμό της απόσταξης του τσίπουρου, εικόνες, χαλκογραφίες και μικροαντικείμενα εκκλησιαστικής τέχνης, παραδοσιακές φορεσιές του Πηλίου, ιστορικά κειμήλια της Μακρινίτσας, όπως το λάβαρο της Επανάστασης του 1878, ο εξοπλισμός της κλωστικής και της υφαντικής τέχνης, μάλλινα υφαντά, “κιλίμια”. Το 1998 ενέταξε στην συλλογή του μια σειρά πινάκων λαϊκής ζωγραφικής τHet Βολιώτη θαλασσογράφου Ν. Χριστόπουλου προσφορά του EOT προς το Μουσείο. Βασικός στόχος με την έκθεση του λαογραφικού υλικού ήταν και είναι, το Αρχοντικό να μην χάσει το ζεστό χαρακτήρα του σπιτιού, ενώ παράλληλα με μια σύγχρονη μουσειακή αντίληψη να εκτεθούν οι συλλογές του με τρόπο που να αναδεικνύεται και να προβάλλεται ο λαϊκός πολιτισμός της περιοχής.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΛΙΟΥΡΑΣ

Architect – Προϊστάμενος της 5ης Εφορείας Νεωτέρων μνημείων του ΥΠ.ΠΟ.

Theofilos

ormikopo — Tue, 20 Sep 2011 11:38:59 +0000

De Theofilos geboren rond 1868 in Varia Mytilene. Reizen op zoek naar werk bereikt Volos en Pelion in 1899 over, waar het blijft 30 jaren. Theophilus schilderij in de stad Volos, vooral in cafes, tavernes, De omliggende dorpen in Volos herenhuizen Chania en, kerken en winkels. In Pilion verf het cafe, dat zijn naam en data draagt 1910, op de oostelijke muur aan de rechterkant van de ingang een muurschildering dimensies 3,15 x 2,50 thema Katsantoni, Tzumerka. Η ζωγραφική σύνθεση αναπαριστά ένα γλέντι του πρωτοκλέφτη Κατσαντώνη με τα παλληκάρια του σ’ ένα ορεινό τοπίο.

Traditionele Architectuur

ormikopo — Tue, 20 Sep 2011 11:35:42 +0000

H Makrynitsa bereikte zijn hoogtepunt in de 18e en 19e eeuw., het 1881 toen het de zetel van de voormalige gemeente Makrinitsas werd. De stedelijke organisatie is gebaseerd op’ een basis autovrije “ruggegraat”, vanaf’ Koukourava in hoogte 300 μ. en reikt tot een hoogte Kakouna 800 μ. Ένα δεύτερο λιθόστρω�m� οδικό δίκτυο φτάνει μέχρι και το τελευταίο σπίτι της πιό απομακρυσμένης συνοικίας. Στο κέντρο του χωριού η μεγάλη πλακόστρωτη πλατεία σε υψόμετρο 630 μέτρα σκιάζεται από τεράστια αιωνόβια πλατάνια, στολίζεται απ’ την μοναδική επίπλευρη κρήνη (1809) διακοσμημένη με πλούσια λιθανάγλυφα.

Mijlpalen

ormikopo — Tue, 20 Sep 2011 11:08:16 +0000

Origin placename:

De Makrynitsa kreeg zijn naam van het klooster "Panagia Makrinitisas of de Maagd van Acute Episkepseos". Het klooster werd gesticht door de lokale overheid Demetriada, Kon. Melissenos, στο διάστημα 1204-1215.

Beknopte chronologie:

De Makrynitsa georganiseerde, eerste, als een kleine nederzetting werknemers in het land van het klooster. Tijdens vormt de Frankische bij, met Portaria, την Άνω Δρυανούβαινα.

Het 1615 er zijn 147 boerenfamilies, ενώ η περίοδος της άνθησης και της ακμής αρχίζει μετά το 1700.

Aan het eind van de 18e eeuw, Makrinitsa was het grootste dorp van stichtingen- in welvaart en bevolking en werd de hoofdstad van waqf. Bekend, stichtingen had vele privileges, πλήρωναν ελάχιστους φόρους στην Οθωμανική αυτοκρατορία και η διοίκησή τους βρίσκονταν στα χέρια των δημογερόντων.

"Dit land heeft plaats meer dan al de passages· haar inkomen is de eerste zijde en tarwe, en wijn, honing en uitstekende· heeft een lange lokale ageorgito door dieren, waarbij komen uit de bovenste Thettalon en Macedonië en xecheimazoun hun dieren· middelen in het land, werk en handwerken, mannen papoutzia, Schip, zadeltassen, tourvades, waarvan geleverde meeste dorpen ", γράφουν πρώτοι οι Δημητριείς.

De N. Magnes, die een bezoek aan de 1858, schrijft dat Makrynitsa de eerste burg was ", veeleer stad gedeeld door de grootte en privilege, die moest worden-ietwat- μητρόπολις και πρωτεύουσα των βακουφίων”.

Afgezien van de vele kerken die werden gebouwd in het dorp, vooral in de 18e eeuw, en opgetrokken torens, waarvan er blijven vandaag drie, καθώς και πολλά αρχοντικά.

Het Makrynitsa nam deel aan de beweging van 1854 maar ookRevolutie 1878. Volgens agonist Miltiades Seizanis, de eerste slag in Thessalië onder de opstand, werd het klooster Sourvia (van Makrinitsas), naar 12 Januari 1878. In de strijd van de Saracenen, Tegelijkertijd, de makrinitsiotes vocht dapper de Iskender Pasha. Gedood 500 Turken en slechts drie rebellen. In deze strijd, waarin de grote philellene verslaggever in The Times gedood, Charles EAA, afzonderlijk voor de heldhaftigheid en de onbaatzuchtigheid van de drie vrouwen, Margaret Basdeki (Malioufas), η Σουίπαινα και η Παπαθανάσενα Μητριάνα.

De Makrynitsa blootgesteld aan de test van verval en in uitsterven bedreigd met de veranderende sociale en economische model van ons land, Vervolgens start de ontwikkeling van Volos, samenvoeging van de handel en ambacht van Pilion. De uitbreiding van de verstedelijking betekenen krimpende plattelandsbevolking, alsmede de economische en sociale, ένα φαινόμενο που εντείνεται ιδιαίτερα μετά τον παγκόσμιο πόλεμο.

In het interbellum getoond in het dorp en laat "sporen" van, in winkels en herenhuizen, ο λαϊκός ζωγράφος Θεόφιλος Χατζημιχαήλ.

Με τον «Καποδίστρια» η Μακρινίτσα παραμένει Κοινότητα και εντάσσεται στο δίκτυο “Των Ελλήνων οι Κοινότητες”.