Δ.Ε. Αρτέμιδας » Τουρισμός

Σύνδεσμοι

stkodova — Fri, 14 Sep 2012 00:44:16 +0000

Πολυμεσικό Υλικό

stkodova — Fri, 14 Sep 2012 00:43:51 +0000

Τουρισμός

stkodova — Fri, 14 Sep 2012 00:43:14 +0000

Κάτω Λεχώνια

stkodova — Thu, 22 Mar 2012 22:58:13 +0000

Άγιος Βλάσσιος

stkodova — Thu, 22 Mar 2012 22:50:14 +0000

Άγιος Λαυρέντιος

stkodova — Thu, 22 Mar 2012 22:32:49 +0000

Μονοπάτια

mardelaki — Fri, 02 Dec 2011 13:31:06 +0000

Στους ακόλουθους συνδέσμους μπορείτε να ενημερωθείτε για τα μονοπάτια που υπάρχουν στη περιοχή του Πηλίου :

Που θα φάτε

ormikopo — Tue, 20 Sep 2011 10:29:44 +0000

Άγιος Βλάσιος

Ταβέρνα «Το Αγνάντι»-Πηλιορείτικη Κουζίνα -Γεωργία Καρκαλά

Τηλ. 6942951426, 6944578472

Άγιος Βλάσιος

Παραδοσιακό Καφενείο-Ουζερί -Αποστολία Χατζοπούλου

Τηλ. 6946971888

Άγιος Βλάσιος

Παραδοσιακό Καφενείο-Ουζερί «Το Κέντρο»- Νικ. Κοπτσαλής

Τηλ. 24280-86891

Παλαιόκαστρο (Άγιος Βλάσιος)

Εστιατόριο Café Bar «Πέστροφες»

Τηλ. 24280-93405

Πλατανίδια

Ταβέρνα Καφέ-Ουζερί Ψητά της Ώρας-Μαγειρευτά, Φρέσκα Ψάρια-Θαλασσινά

«Η Μουριά»

Τηλ. 24280-94246, 6973304526

Άγιος Λαυρέντιος (Κεντρική Πλατεία)

Παραδοσιακή Ταβέρνα «Ο Βρύχωνας» -Ελευθεράκης Μιχαήλ

Τηλ. 24280-96660, 6972265927

Άγιος Λαυρέντιος

Καφενείο «Η Κληματαριά» -Λαυρεντία Αθανασίου

Τηλ. 24280-96242

Μαλάκι

Restaurant-Café-Bar «Ωκεανίς»

Τηλ. 24280-94994, 6944774799

Άνω Λεχώνια

Ταβέρνα «Σταθμός» - Τάσος Μακρυγιάννης

www.Pelio.eu

Μουσείο

ormikopo — Tue, 20 Sep 2011 10:29:08 +0000

ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΕΝΤΡΟ ΚΕΡΑΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΝΕΤΟΠΟΥΛΟΥ

Το μουσείο είναι ένα Ίδρυμα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου και φέρει το όνομα Διεθνές Κέντρο Κεραμικής και Σύγχρονης Τέχνης Οικογένειας Βασιλείου Ανετόπουλου στη μνήμη του πρώτου αγγειοπλάστη της οικογένειας (από το 1790). Λειτουργεί καθημερινώς όλη την ημέρα και όλο τον χρόνο.

Εκτός των σχολικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων από το 2001 το μουσείο πραγματοποιεί εκθέσεις κεραμικής και από το 2003 Διεθνή Συμπόσια Κεραμικής. Αναλυτικά μέχρι σήμερα η δραστηριότητα του Μουσείου είναι η εξής:

Το 2001 έγινε η 1^η Έκθεση Κεραμικής «Σύγχρονοι Κεραμιστές 2001», στην οποία έλαβαν μέρος 45 καλλιτέχνες από όλη τη χώρα.
Το 2002 πραγματοποιήθηκε η 2^η Έκθεση Κεραμικής «Σύγχρονοι Κεραμιστές 2002» με συμμετοχή 47 κεραμιστών από όλη την Ελλάδα.
Το 2003 έγινε πραγματικότητα το πρώτο Διεθνές Συμπόσιο Κεραμικής από 7 Σεπτ. έως 18 Σεπτ. 2003. Στο Συμπόσιο έλαβαν μέρος 11 καλλιτέχνες από την Ελλάδα, την Ιταλία, την Κορέα και την Τυνησία. Οι εργασίες έγιναν στο εργαστήριο της οικογένειας που λειτουργεί παραπλεύρως του Μουσείου.
Επίσης, το 2003 την ίδια περίοδο έγινε και η 3^η Έκθεση Κεραμικής «Σύγχρονοι Κεραμίστες 2003» με συμμετοχή 57 καλλιτεχνών από όλη την Ελλάδα.
Το 2004 είχαμε το 2^ο Διεθνές Συμπόσιο Κεραμικής με συμμετοχή 10 καλλιτεχνών από την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, την3 Ουκρανία και τη Ρουμανία καθώς και την 4^η Έκθεση Κεραμικής με συμμετοχή 62 καλλιτεχνών κεραμιστών από όλη την Ελλάδα.
Το 2005 πραγματοποιήθηκε το 3^ο Διεθνές Συμπόσιο Κεραμικής με συμμετοχή 10 καλλιτεχνών από την Ελλάδα, την Ιταλία, τη Νορβηγία, την Αμερική και την Ουκρανία. Επίσης, έγινε ταυτόχρονα και η 5^η Έκθεση Κεραμικής με συμμετοχή 74 κεραμιστών από την Ελλάδα και την Κύπρο.
Το 2006 πραγματοποιήθηκε το 4^ο Διεθνές Συμπόσιο Κεραμικής και η 6^ηΔιεθνής Έκθεση Κεραμικής «Σύγχρονοι Κεραμίστες 2006».

Σε όλες τις εκδηλώσεις συμπαραστάτες ήταν η Νομαρχία Μαγνησίας, το Επιμελητήριο Μαγνησίας, η ΤΕΔΚ Μαγνησίας, ο Δήμος Αρτέμιδος, ενώ το 2004 το Συμπόσιο ήταν υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού.

Το 2005 η οικογένεια Ανετόπουλου γιόρτασε τα 215 χρόνια κεραμικής.

Το Τρενάκι

ormikopo — Tue, 20 Sep 2011 10:28:31 +0000

Το Μάιο του 1893, οι σιδηρόδρομοι Θεσσαλίας υπόγραψαν σύμβαση με το Δημόσιο προκειμένου να λειτουργήσει μια νέα σιδηροδρομική γραμμή από το Βόλο ως τα Άνω Λεχώνια. Μελετητής και κατασκευαστής του έργου ήταν ο Ιταλός μηχανικός Ερνέστο ντε Κίρικο, πατέρας του διάσημου γλύπτη και ζωγράφου Τζιόρτζιο ντε Κίρικο. Η λειτουργία του συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη των οικισμών που εξυπηρετούσε και συνεχίστηκε μέχρι το 1971.

Οι εργασίες κατασκευής άρχισαν το 1894 και η λειτουργία του στις 12 Οκτωβρίου 1895. Μετά από μερικά χρόνια η γραμμή αποδείχτηκε αρκετά επικερδής ώσπου το 1900 υπογράφθηκε άλλη σύμβαση για προέκταση της γραμμής ως τις Μηλιές Πηλίου. Δημιουργήθηκε έτσι μια γραμμή συνολικού μήκους 28 χλμ. Το 1903 οι εργασίες κατασκευής προέκτασης τελείωσαν και δόθηκε σε κυκλοφορία.

Η λιλιπούτεια αυτή γραμμή τρένου με αφετηρία το Βόλο και τέρμα τις Μηλιές, αποτελείται και από ενδιάμεσους σταθμούς και στάσεις στα σημαντικότερα χωριά της διαδρομής.

Η διαδρομή περιλαμβάνει, επίσης, μεγάλα για την εποχή τους τεχνικά έργα: γέφυρες, σήραγγες, αναλήμματα κ.λπ. ενταγμένα στο πλούσιο φυσικό περιβάλλον του Πηλίου. Οι σταθμοί παρουσιάζουν μεγάλο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον και το τροχαίο υλικό (που διατηρείται σε άριστη κατάσταση μέχρι σήμερα) είναι μοναδικό για την Ελλάδα.

Το τμήμα της γραμμής Βόλου- Λεχωνίων έγινε εύκολα με την κατασκευή δύο γεφυρών: του Αναύρου στο Βόλο και του Βρύχωνα στα Κάτω Λεχώνια. Το τμήμα της γραμμής Άνω Λεχωνίων-Μηλεών ήταν πολύ δύσκολο αφού κατασκευάστηκαν επτά πέτρινες γέφυρες μονότοξες, τρίτοξες και μια πεντάτοξη καθώς και μια μεταλλική, δύο σήραγγες κ.α. Οι σταθμοί Αγριάς και Άνω Λεχωνίων αποτελούσαν όμορφα και λειτουργικά χτίσματα. Οι σεισμοί όμως τους καταστρέψανε και τελευταία ξαναχτίστηκαν στην ίδια μορφή. Ο σταθμός των Λεχωνίων είναι ένα πανέμορφο διώροφο κτίριο με ξύλινα χαγιάτια νεοκλασικού ρυθμού.

Από το 1985 άρχισε η προσπάθεια επαναλειτουργίας του τρένου. Χρειάστηκε επισκευή του τροχαίου υλικού και συντήρηση στις γραμμές και στις κτιριακές εγκαταστάσεις που συνεχίζεται ακόμη. Το 1985 κηρύχτηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Η σιδηροδρομική γραμμή έχει πλάτος 60 εκατοστά. Στην Αγριά και στις Μηλιές το τρένο διανυχτέρευε και συντηρούνταν οι μηχανές και το τροχαίο υλικό. Οι μηχανές ήταν ατμοκίνητες και έκαιγαν κάρβουνο. Αρχικά αγοράστηκαν τρεις γαλλικές μηχανές. Όταν το δίκτυο επεκτάθηκε πήραν σταδιακά άλλες πέντε βελγικές, που πήραν τα ονόματα Βόλος, Μηλέαι, Τσαγκαράδα, Ιάσων και Πήλιον. Τα βαγόνια ήταν 14 κλειστά και 9 ανοιχτά -καλοκαιρινά- καθώς και 10 φορτάμαξες.

Το τρενάκι ως συγκοινωνία ήταν πολύτιμο για το Πήλιο και κύρια για το δυτικό. Οι άνθρωποι από τα χωριά πήγαιναν στην πόλη εύκολα -αν κι όχι γρήγορα, αφού η διαδρομή Βόλος -Μηλιές ήταν 2:15 ώρες- και μετέφεραν και τα προϊόντα τους. Έσφυζε από ζωή, κάνοντας μέχρι και επτά δρομολόγια με επιστροφή την ημέρα από το Βόλο στις Μηλιές.

Ακόμη και τις Αποκριές και την Πρωτομαγιά το τρενάκι αυτός ο θρυλικός «Μουτζούρης» ντυνόταν γιορτινά … Γνώρισε δόξες και μεγαλεία, λύπες και πόλεμο (τότε καταστράφηκε μεγάλο μέρος τροχαίου υλικού), αλλά και την Αλίκη που γύρισε το έργο «Η δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά»!

Στις 20 Ιουνίου 1971 έπαψε να είναι μέσο συγκοινωνίας και διέκοψε τη λειτουργία του σαν ασύμφορη αφού, η διάνοιξη αμαξιτών οδών σ” όλο το Πήλιο -ειδικά μεταπολεμικά- και η λύση του αυτοκινήτου, υποβίβασαν την επιβατική και εμπορική κίνηση.

Σήμερα επαναλειτουργεί -αφού πρώτα χαρακτηρίστηκε παραδοσιακό και διατηρητέο- κύρια για λόγους τουριστικούς, πολιτιστικούς, αλλά και συναισθηματικούς. Ξεκινά τα Σαββατοκύριακα και τις γιορτές, το πρωί από τα Άνω Λεχώνια και καταλήγει στις Μηλιές. Επιστρέφει το απόγευμα.

Στην εποχή της ταχύτητας το τρενάκι κάνοντας μια διαδρομή 15 περίπου χλμ, βγαίνει μέσα από τους πίνακες του Ντε Κίρικο, απ” τις φυλλωσιές των δέντρων, απ” το άρωμα των λουλουδιών κι απ” το απερίγραπτης ομορφιάς πηλιορείτικο τοπίο. Ας ταξιδέψουμε με τον «Μουντζούρη» αργά στο χώρο και στο χρόνο κι ας απολαύσουμε την ομορφιά του κόσμου. Αξίζει!