Αξιοθέατα

 ΑΝΩ  ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΛΕΧΩΝΙΑ

  • Το Παραδοσιακό Τρενάκι του Πήλίου, ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Συνδέει τα Άνω Λεχώνια με τις Mηλιές.
  • Η Βρύση Του Κωνσταντίνου Μουρογιάννη (1906), με λεοντοκεφαλή, αετωματική επίστεψη και μαρμάρινα ακροκέραμα στις τρεις γωνίες, κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό στα Ανω Λεχώνια.
  • Το Κτίριο Του Σιδηροδρομικού Σταθμού
  • Το Παλαιό Ελαιοτριβείο Γεωργούδη (1900)
  • Τα Νεοκλασσικά Χατζηκυριαζή (1900) και Κασιοπούλου (1900)
  • Το Παλαιό Εργοστάσιο Δημόπουλου (1920)
  • Ο Πύργος Κοκοσλή
  • Το Παλαιό Μεταξουργείο Κοκοσλή, κοντά στον ομώνυμο πύργο.
  • Το Αρχοντικό Κοντού
  • Ο Πύργος Ολύμπου, κοντά στο αρχοντικό Κοντού
  • Η Εκκλησία Του Αγίου Γεωργίου, στα Κάτω Λεχώνια.
  • Η Διαδρομή Κάτω Λεχώνια-Καρνάγιο, παράλληλα με την κοίτη του ποταμού Bρύχωνα – καλαμιές και φυλλοβόλα δέντρα στολίζουν τις όχθες και τις εκβολές του. Στις παραλίες Καρνάγιο και Χατζηβαγγέλη λειτουργούν καφέ και μπιτς-μπαρ.
  • Το Μοναστήρι Του Αγίου Ιωάννη Του Προδρόμου και Η Εκκλησία Του Αγίου Νικολάου, στην αρχή της διαδρομής Κάτω Λεχώνια-Αγιος Λαυρέντιος.
  • Το Εκτροφείο Πέστροφας, στο Παλαιόκαστρο, 2 χλμ Β από τα Ανω Λεχώνια. Μέσα σε παραδεισένιο περιβάλλον – πλατάνια, τρεχούμενα νερά, λιμνούλες – λειτουργεί ταβέρνα, όπου μπορείτε να δοκιμάσετε πέστροφες.
  • Η Μονή Θεοτόκου, 3 χλμ Β από τον Αγιο Βλάσιο, στη διαδρομή Αγιος Βλάσιος-Αγιος Γεώργιος Νηλείας. Από εδώ έχετε όμορφη θέα στον Παγασητικό κόλπο και τη γύρω περιοχή.

          ΑΓΙΟΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ

  • Η Εκκλησία Του Αγίου Δημητρίου, μητρόπολη, στην κεντρική πλατεία.
  • Η Εκκλησία Του Αγίου Αθανασίου
  • Η Εκκλησία Του Αγίου Αποστόλου Του Νέου, με αξιόλογο καμπαναριό-ρολόι. Δίπλα της, μικρό χτιστό αμφιθέατρο.
  • Η Πλατεία Χατζίνη. Θα δείτε τα νερά του χειμάρρου Bρύχωνα να κυλούν σε βαθιά ρεματιά. Από την πλατεία έχετε θέα στο χωριό Δράκεια.
  • Το Ξωκλήσι Της Παναγιάς Σουραβλού, αφιερωμένο στη Ζωοδόχο Πηγή. Φτάνετε από την πλατεία Xατζίνη (μονοπάτι 10′).
  • Η Μονή Του Αγίου Λαυρεντίου, 2 χλμ Α. Iδρύθηκε το 1378 από τον όσιο Λαυρέντιο της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους, πάνω στα ερείπια παλαιότερου μοναστηριού. Η μονή, αφιερωμένη στον Προφήτη Hλία και τη Mεταμόρφωση, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις επαναστάσεις της Θεσσαλίας (1821, 1854 και 1878).

          ΑΓΙΟΣ ΒΛΑΣΙΟΣ

  • Η Εκκλησία Tου Αγίου Βλασίου χτισμένη το 1820 από τον Ηπειρώτη μάστορα Δήμο Ζαπανιώτη.


    Πυργόσπιτα – Αρχοντικά των  Άνω  Λεχωνίων

    Πυργόσπιτα

    1.Πύργος Κοκοσλή   

    Ο πύργος του Κοκοσλή βρίσκεται στο βόρειο μέρος του χωριού κοντά στο ξωκλήσι των Αγίων Αναργύρων. Εποπτεύει όλη την περιοχή των Λεχωνίων, αφού στέκεται στο κέντρο ενός τσιφλικιού που αγοράστηκε από τους Τούρκους και από τους Πορταρίτες Κοκοσλήδες.

    Κτίστηκε στην τουρκοκρατία στα τέλη του 17ου αι. Είναι ένα πολύ ισχυρό οικοδόμημα. Στον πύργο έγιναν πολλές κατά καιρούς επεμβάσεις (Το 1870 κάποιος Γάλλος αρχιτέκτονα και υπάλληλος του Κοκοσλή έβαλε παράθυρα, σιδερένιους εξώστες και σκάλα), χωρίς να επηρεάσουν ριζικά το χαρακτήρα του. Η ιδιόρρυθμη γενικά εικόνα του πύργου εξαιτίας του κυκλικού κλιμακοστασίου, έχει τραβήξει το ενδιαφέρον των φωτογράφων που τον έχουν απαθανατίσει επανειλημμένα.

    Έχει τέσσερα πατώματα και κρεμαστή γέφυρα  που ανασηκώνεται για λόγους ασφάλειας. Τα θεμέλιά του έχουν πάχος 2,5 έως 3μ.  Τα εξώστεγα  του τελευταίου ορόφου είναι με λοξά φορούσια κι όχι με ίσια όπως στον παλιότερο πύργο Καραγιαννόπουλου.

    Μέχρι πριν λίγα χρόνια ο πύργος κατοικούνταν από τη Μαρίκα κόρη του Κοκοσλή.

    2. Πύργος Σουλεϊμάν- Καραγιαννόπουλου    

    Βρίσκεται σε ερειπωμένη σχεδόν κατάσταση , παρακάτω από τον πύργο Κοκοσλή. Αγοράστηκε μαζί με τη γύρω περιοχή, από το δημοδιδάσκαλο Δημήτριο Καραγιαννόπουλο μέσω του πατέρα του , από την Τουρκάλα Σεϊντέ  Χανούμ στις 17 Δεκεμβρίου 1881.

    Ήταν οχυρός πύργος κτισμένος  το 17ο αι. με τέσσερεις ορόφους και υπόγειο. Αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα πρώιμου πυργόσπιτου. Ο τελευταίος όροφος ήταν κατοικία ως και το 1920-25.

    Έχει διπλοτοιχία και πάνω σ” αυτήν στηρίζονται τα «σαχνισιά»(=εξώστεγα). Ο πύργος δεν κατέρρευσε από τους σεισμούς (1955-57),  αλλά από την αδιαφορία παλιότερων ιδιοκτητών.  Σήμερα αποτελεί αντικείμενο μελέτης από αρχιτέκτονες.

      3. Πύργος  Ολύμπιου     

    Στο νότιο μέρος του χωριού και κάτω από τον επαρχιακό δρόμο Βόλου -Τσαγκαράδας βρίσκεται ένας ακόμα πύργος, πάντα ελληνικής κατασκευής και ιδιοκτησίας. Οικοδομήθηκε από κάποιον Ατλαζά, πρόξενο της Ρωσίας στην Ελλάδα. Η εγγονή του πρώτου ιδιοκτήτη  παντρεύτηκε  κάποιον Κοντό ο οποίος έκανε και την προσθήκη στη βορινή πλευρά του πύργου το 1860, σύμφωνα με την εντοιχισμένη ανάγλυφη επιγραφή. Η προσθήκη έγινε για αύξηση του χώρου της κατοικίας.

    Ο πύργος φέρνει το όνομα του τελευταίου ιδιοκτήτη Ολύμπιου που τον αγόρασε το 1956 – όπως και τον γύρω οπωρώνα- από την Θελξινόη, τελευταία επιζώσα της οικογένειας Κοντού.

    Ο πύργος έχει σχήμα Γ και δύο εισόδους. Η όψη του συνδυάζει στοιχεία δόμησης του Πηλίου δύο περιόδων ( 17ος-18ος αι. οχυρό πυργόσπιτο και 19ος αι. οχυρή κατοικία).

    Κατά τον ατυχή πόλεμο του 1897 και τις εκκαθαρίσεις του τουρκικού στρατού στο δυτικό Πήλιο, στον πύργο είχαν βρει καταφύγιο κάτοικοι από τον Άγιο Βλάσιο. Οι Τούρκοι δεν πλησίασαν αφού στη στέγη του κυμάτιζε η ρωσική σημαία.

    Σήμερα ο πύργος βρίσκεται σε καλή κατάσταση, ενώ ως το 1970  κατοικιόταν μόνιμα.

    Aρχοντικά

    Άρχισαν να κτίζονται από πλούσιους Έλληνες βολιώτικης καταγωγής. Αυτό άρχισε να γίνεται στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν άρχισε η σιδηροδρομική σύνδεση του χωριού με το Βόλο. Θεώρησαν τα Λεχώνια προάστιο της πόλης -όπως πράγματι είναι- και τα παρομοίασαν με την Κηφισιά που κι εκεί είχαν τα εξοχικά τους οι πλούσιοι Αθηναίοι. Η συγκοινωνία διευκόλυνε τις μετακινήσεις, αλλά η ομορφιά και το κλίμα του τόπου που ήταν απαράμιλλα. Αυτά είναι: του Σαράφη (το παλιότερο), του Χατζηκυριαζή, του Κοντού, του Νικολαΐδη-Κασιόπουλου, του Καλαμακιώτη. Βρίσκονται σήμερα σε καλή κατάσταση.

     1. Αρχοντικό Χατζηκυριαζή   

    Βρίσκεται πιο πάνω από την πλατεία του χωριού, στο δρόμο προς Άγιο Βλάσιο. Χτίστηκε προ του τέλους του 19ου αιώνα από την οικογένεια Χατζηκυριαζή. Ο Ιωάννης Χατζηκυριαζής ήταν καπνέμπορος με έδρα την Αίγυπτο. Διατηρούσε δύο εργοστάσια , ένα στο Αμβούργο της Γερμανίας και ένα στο Κάιρο της Αιγύπτου.

    Το σπίτι κατοικήθηκε από την οικογένεια Χατζηκυριαζή μέχρι το 1936. Μετά το 1941 στεγάζεται στο κυρίως σπίτι το Άσυλο Παιδιού Βόλου, που μετακόμισε λόγω των βομβαρδισμών. Στο στάβλο του αρχοντικού την ίδια περίοδο στεγάζεται μια ομάδα κατακτητών Γερμανών. Στη συνέχεια διαμένει μια πολιτική οργάνωση με το όνομα «Αχτίδα». Μετά την απελευθέρωση και συγκεκριμένα μετά το 1945 μένουν εκεί Εγγλέζοι. Φεύγοντας οι Εγγλέζοι στεγάστηκαν στρατιώτες και εθνοφύλακες. Στη συνέχεια κατοικήθηκε από διάφορες οικογένειες ντόπιων κατοίκων.

    Ο ρυθμός του κτιρίου έχει στοιχεία ξένα με την ως τότε γνωστή αρχιτεκτονική του Πηλίου. Είναι νεοκλασικό με στοιχεία αποικιοκρατίας. Το αρχοντικό είναι τριώροφο με σοφίτα.

    Στη νότια πλευρά έχει δύο φοίνικες παμπάλαιους -δέντρα ξένα προς τον τόπο, που δείχνουν όμως την προέλευση των ιδιοκτητών. Το αρχοντικό περιβάλλεται από κήπο αρκετών στρεμμάτων, που μέσα σ” αυτόν είναι χτισμένα το σπίτι του κηπουρού, ο φούρνος και ο στάβλος. Στο κάτω μέρος του οικοπέδου-πρώην ανθόκηπου- υπάρχει οκτάγωνο υπερυψωμένο κιόσκι.

    Ο Ι. Χατζηκυριαζής συνέβαλε στην κατασκευή του δικτύου ύδρευσης του χωριού. Όταν πέθανε άφησε το αρχοντικό στους γιους του, οι οποίοι δώρισαν στο Βόλο το οικόπεδο που χτίστηκε η βιβλιοθήκη και χρηματοδότησαν την κατασκευή της.

    Σήμερα το αρχοντικό βρίσκεται στα χέρια νέου ιδιοκτήτη που επιχείρησε να το αναπαλαιώσει, αλλά τα έργα -άγνωστο γιατί- σταμάτησαν.

     2. To αρχοντικό Κασιόπουλου  

    Το αρχοντικό Κασιόπουλου βρίσκεται στο βόρειο μέρος του χωριού, στην οδό Δημ. Ιατρίδη, κοντά στο δρόμο που ανεβαίνει προς Άγιο Βλάσιο. Είναι ένα μεγαλόπρεπο νεοκλασικό κτίριο. Χτίστηκε περίπου το 1900. Πρώτος ιδιοκτήτης του ήταν ο Νικόλαος Νικολαΐδης, βολιώτης στην καταγωγή, έμπορας καπνού στην Αίγυπτο. Ο γυναικάδελφος του Χατζηλάζαρος, διευθυντής του Θεσσαλικού σιδηρόδρομου, είχε την ευθύνη για το κτίσιμο του σπιτιού. Το χτίσιμο έγινε πιθανόν από Ιταλούς τεχνίτες που εργάζονταν στο σιδηρόδρομο. Τα κουφώματα ήρθαν από την Τεργέστη και οι νταντέλες της σκεπής από το εργοστάσιο Αλατίνη της Γαλλίας.

    Το 1916 κατοικήθηκε από τις οικογένειες Νικολαΐδη και Χατζηλαζάρου. Οι αδελφές Τερψιθέα Νικολαΐδη και η Ελένη Χατζηλαζάρου έζησαν στο σπίτι ως το 1947.

    Το 1942, στα χρόνια της γερμανικής κατοχής, μέρος του σπιτιού κατοικήθηκε από Γερμανούς (από την Κομαντατούρ). Αυτή διηύθυνε όλη την πεδινή πυροβολαρχία που έδρευε σε τέσσερα σημεία του χωριού (στο προαύλιο του πύργου Κοκοσλή, στην περιοχή Γ. Δημόπουλου, στην πλατεία και στην περιοχή Ορφανού). Όταν έφυγαν οι Γερμανοί άφησαν την περιοχή στους Ιταλούς. Οι Ιταλοί δεν κατοίκησαν το σπίτι. Κατοικούσαν σε σκηνές.

    Το 1947 πέθανε η Τερψιθέα Νικολαΐδη, αφού προηγουμένως είχε πεθάνει και η τρίτη αδελφή τους Ουρανία Κασιοπούλου. Οι τρεις αδελφές ήταν το γένος Γκλαβάνη. Μετά το θάνατο της Νικολαΐδη, η αδελφή της, Ελένη, μετακόμισε στο Βόλο. Μετά το θάνατο και της Χατζηλαζάρου το σπίτι περιήλθε στο Δημ. Κασιόπουλο, γιο της Ουρανίας, πολιτικό μηχανικό. Αυτός αναπαλαίωσε το αρχοντικό το 1965 και το είχε ως εξοχικό. Σήμερα ανήκει στη θετή του κόρη Μαριάνα.

    Το αρχοντικό αποτελείται από το ισόγειο και έναν όροφο. Περιστοιχίζεται από ένα μεγάλο και πολύ όμορφο κήπο με κιόσκι και πολλά φυτά.

    Η εσοχή στον εξωτερικό τοίχο του μαντρότοιχου είναι από την εποχή που έφθαναν ως εκεί τα ιππήλατα βαγόνια του τρένου για να φορτώσουν αλεύρι από το εργοστάσιο -παγοποιείο- του Δημόπουλου, που λειτουργούσε και ως μύλος. Στην εσοχή έμπαινε το κλειδί της γραμμής.

    3. Το αρχοντικό   Κοντού

    Το αρχοντικό Κοντού βρίσκεται στο δρόμο Άνω Λεχωνίων ­Βόλου στην είσοδο του χωριού και χτίστηκε το 1900 μ.Χ. από την οικογένεια Κοντού.

    Ο Κοντός ήταν Πρόξενος της Ρωσίας στην Ελλάδα. Η οικογένεια είχε μεγάλη περιουσία στη Ρωσία, στη Λωζάνη και στην Ελλάδα (Αθήνα και Βόλο). Σπίτι τους στο Βόλο ήταν το νεοκλασικό κτίριο Γαμβέτα με Τ. Οικονομάκη, που αγοράστηκε από το Δημ. Καβούρα και σήμερα ανήκει στο Πανεπιστήμιο -είναι βιβλιοθήκη.

    Το ατύχημα για την οικογένεια ήταν ότι τα αγόρια πέθαναν από φυματίωσηΟ οικογενειακός τους τάφος υπάρχει στο νεκροταφείο Βόλου, μαζί και ο θρύλος ότι δηλητηριάστηκαν από σαμαμήδι που έπεσε στο ρόφημά τους. Το πένθος έπεσε βαρύ στην οικογένεια. Έκτοτε το αρχοντικό εγκαταλείφθηκε. Από το γεγονός αυτό υπάρχει ο θρύλος του στοιχειωμένου σπιτιού.

    Το 1920 περίπου η κόρη της οικογένειας, Θελξινόη πούλησε το σπίτι στο Γεώργιο Αλπάκη, που είχε τρεις κόρες κι έναν γιο, τη Σεραϊνα, την Αριστέα, τη Φρόσω και το Νίκο.

    Ο Αλπάκης έδωσε το σπίτι προίκα στην κόρη του Φρόσω που παντρεύτηκε το Φ. Φιλιππίδη αγρότη από τις Πινακάτες. Η Φρόσω το έδωσε προίκα στη μεγάλη της κόρη που παντρεύτηκε τον Αντώνη Ασημάκη από τις Μηλιές.

    Το 1960 περίπου το σπίτι πουλήθηκε σε κάποιον εργολάβο Κουτσιδάκη, ο οποίος επισκευάζοντάς το δε σεβάστηκε την αξία του ως μνημείο και χρησιμοποίησε τα χειρότερης ποιότητας υλικά. Στο σοβά χρησιμοποίησε υπολείμματα ασετιλίνης αντί για ασβέστη που τα έπαιρνε από το εργοστάσιο «Οξυγόνο» του Βόλου. Οι τοιχογραφίες καταστράφηκαν όλες. Τρία χρόνια μετά αυτός αρρώστησε και πέθανε. Οι κόρες του το πούλησαν στο δικηγόρο Κίμωνα Χατζησταματίου. Σήμερα ανήκει σε διαδημοτική συνεργασία όμορων δήμων, για να αναστηλωθεί και να λειτουργήσει ως Διαδημοτικό πνευματικό κέντρο.

    Το αρχοντικό χρησιμοποιήθηκε άλλοτε ως ξενοδοχείο και άλλοτε ως πολυκατοικία. Από το 1930 έως το 1940 περίπου κατοικήθηκε από τις οικογένειες: Ολύμπιου, συμβολαιογράφων Δημητριάδη και Ν. Κότζια, οι οποίοι είχαν και τα συμβολαιογραφεία τους εκεί, από το βουλευτή Κ. Σαμαρά και το δάσκαλο Μαυράκη.

    Το 1941 καταλήφθηκε από Γερμανούς, που εγκατέστησαν σε αυτό το αρχηγείο τους. Το 1944 εγκαταστάθηκε στο κτίριο η ΕΑΣΑΔ. Στη συνέχεια κατοικήθηκε από ανταρτόπληκτες οικογένειες, που έρχονταν από κοντινά χωριά του Πηλίου.

    Σήμερα το αρχοντικό είναι ακατοίκητο και ερειπωμένο. Είναι από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα του νεοκλασικισμού. Περιλαμβάνει υπόγειο, ισόγειο, πρώτο όροφο και σοφίτα.

    Στο ισόγειο υπάρχει πλατιά είσοδος με σκάλα που οδηγεί στους ορόφους. Ανατολικά της εισόδου υπάρχουν σάλα, κουζίνα, τουαλέτα. Το ίδιο και δυτικά. Στον πρώτο όροφο περιμετρικά της κλίμακας υπάρχουν εννιά δωμάτια και δύο λουτρά. Στη σοφίτα περιμετρικά της κλίμακας υπάρχουν πέντε δωμάτια και λουτρό Στη σοφίτα έμεναν οι τρεις υπηρέτριες, όταν η οικογένεια Κοντού είχε το σπίτι.

    Η οικοδομή είναι κτισμένη με πέτρα και πορσελάνη, για αυτό και από τους σεισμούς δεν ρηγματώθηκε.

    Το αρχοντικό είχε ωραίο κήπο,  βεράντες με κιόσκια, σιντριβάνι και δύο φοίνικες στην είσοδο.

    Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο.

    4. Πρώην Αρχοντικό  Καλαμακιώτη

    Ένα άλλο αρχοντικό της ίδιας εποχής ήταν η οικία Καλαμακιώτη, που σήμερα δεν έχει πια την αρχική του μορφή. Έχει κοπεί ο όροφος και είναι μια απλή κατοικία. Βρίσκεται στο δρόμο Άνω Λεxωνiων – Αγ. Βλασίου μπροστά από το ποτάμι.

    Χτίστηκε λίγο πριν το 1900 από το Ρήγα Αποστολίδη, που είχε το μεταλλείο Χρωμίου στο Τσαγκλί Αλμυρού.

    Το 1925 το αρχοντικό πωλήθηκε στο Βάσο Καλαμακιώτη βαμβακέμπορα στην Αίγυπτο και μεγάλο χρηματιστή, ο οποίος όμως έχασε τα χρήματά του στο χρηματιστήριο με αποτέλεσμα ν” αυτοκτονήσει. Το αρχοντικό έμεινε στη χήρα Αθηνά Καλαμακιώτου, η οποία ήταν μια αξιόλογη γυναίκα με μεγάλη προσφορά στα παιδιά του χωριού. Το σαλόνι του αρχοντικού της ήταν πάντα ανοιχτό στα παιδιά.

    Είχε δημιουργήσει προσκοπισμό, έκανε μάθημα θρησκευτικών στα παιδιά, τους μάθαινε τραγούδια στο πιάνο, ετοίμαζε όμορφες χριστουγεννιάτικες γιορτές και χριστουγεννιάτικο δέντρο με δώρα για κάθε παιδί. Ακόμα μέχρι σήμερα οι γυναίκες του χωριού θυμούνται τραγούδια που έμαθαν εκείνη την εποχή. Τα καλοκαίρια στην αυλή τα παιδιά έκαναν γυμναστική και έπαιζαν βόλεϊ.

    Αλλά και στα χρόνια της Κατοχής η Αθηνά Καλαμακιώτου οργάνωνε γιορτές στ” αρχοντικό της για να βοηθήσει την Αντίσταση.

    Όμως μετά την κατοχή, στα χρόνια του εμφυλίου, διώχτηκε κι έφυγε στην Αθήνα. Μετά το θάνατό της ο Απ. Λιβανός ως πληρεξούσιος δικηγόρος της πούλησε το σπίτι (το 1958).

    Το σπίτι επισκευάστηκε, κόπηκαν κάποια τμήματά του κι έχασε την αρχική του μορφή.


volosInfoΤΟΠΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΔΗΜΟΥ ΒΟΛΟΥΠανεπιστήμιο ΘεσσαλίαςΔημοτικό ΡαδιόφωνοΠολεοδομίαΠοδηλασίαΠεριφέρεια ΘεσσαλίαςΜετανάστεςΚΕΠΚαθαριότηταΝοσοκομείοflagΕθελοντισμόςΔιαύγειαempeΔΟΥΚΔΗΚΙCitiesNetΑΜΕΑ

 Edit Translation