www.wandermap.net

el.wikiloc.com

www.gpsies.com

www.visit-pilio.gr

www.mapsntrails.com

Colina Goritsas. Ο Ιερός Ναός της Ζωοδόχου Πηγής.

Άποψη του Βόλου από το λόφο της Γορίτσας.

Ηposición estratégica de la colina la supervisión de la zona fue el motivo de la fundación de’ αυτόν τον 4^laαι. π.Χ. una ciudad probablemente cuandoΦίλιππος ο Β’ fortalece lugares estratégicos en Magnesia. Más tarde (316-298 Antes de Cristo)las fortificaciones de la ciudad reforzados porCasandro con pared de 2.850m. longitud. Treinta torres colocadas a intervalos irregulares, como el relieve geográfico se ofrece en algunos lugares fortificación natural,. La ciudad fue ocupada por un corto tiempo. Cuando el 294 π.Χ. construido porDemetrio Demetrio la antigua Dimitriada, la ciudad de Goritsas synoikistike gradualmente hasta 250 π.Χ. en la ciudad de Dimitriadis y la colina nunca reconstruido. El nombre de la ciudad BCse desconoce. A veces, varios investigadores han propuesto la identificación con Iolcos, el Nilea, Dimitrada. Pero a continuación, la localización exacta de la última,especuló que quizás habíaOrminio. La ciudad está construida en la colina al sur encabeza en la zona 400 acres. Está diseñado con un tejido urbano compacto y está organizado en bloques.

Yarqueólogos pothetoun que la ciudad tenía 400-500 casas generalmente cuadradas y vivió allí de 3000 a 3500 habitantes. Se dividió en bloques de acuerdo con el sistema Hippodameios(cúpulas verticales y horizontales, espaciados 32m. y tener una anchura de 4,5 metros).En el lado norte de la casa había una serie de habitaciones y el patio en el sur. Entre los bloques eran espacios cuadrados abierto. La plaza triangular III,que identificó el Ágora, hay una circular y una construcción rectangular,probablemente de público. Identificó parte del suministro de agua y saneamiento.

Η πεδιάδα της Αγριάς όπως φαίνεται από την κορυφή του λόφου.

Kataskefastikan puertas en el norte y el este, para ser capaz de controlar el paso de personas y bienes, oeste, sin acceso al mar, y al sur, para servir a fines militares. En el punto más alto de la colina del muro de cierre de la acrópolis, donde hoy la iglesia está construida de la vida que da Fountain. La puerta de la antigua Acrópolis, situado en el punto donde la carretera moderna cruza el camino de la pared. Fuera de la muralla, cueva natural, ha encontrado la inscripción en la roca “DIOS MILICHIOU”, demostrando el culto de Zeus en. Es uno de los pocos ejemplos auténticos de la ciudad helenística que quedaba monumento abierto en el tiempo, χωρίς μεταγενέστερες παρεμβάσεις.

LaPo los años escolares, su interés se concentró sólo en las imágenes. Y como los descritos involucrados. Los otros niños en la escuela que se recogen en el. Izquierda y tartamudo, cada vez comienza a cerrarse. Ni su cuerpo físico es una buena señal. Y un día, sobre el cual archinousan de Halloween, tomó la decisión y llevaba faldas. Τώρα φορούσε τη φορεσιά που δεν χόρταινε να καμαρώνει στις ζωγραφιές των οπλαρχηγών και των άλλων εθνικών ηρώων. Και δεν την αποχωρίστηκε σε όλη του τη ζωή.

ΈChi creció rindieron sus sueños, a tierra sólo en la bondad de su alma y el ojo insaciable de belleza. Πιάνει το πινέλο από μια εσωτερική και μόνο παρόρμηση. Να κορέσει μια πείνα χρωματική. Είχε όμως, τη δύναμη, αυτό το αντικείμενο της έμπνευσής του, το λουλούδι, το δένδρο, τον ήρωα, a no ser representado como el ver, pero como él tenía mediados m'oles representar los matices de tiempo y una época,errantes días y noches, inviernos y los veranos en el campo. Στα 15 a emigrar en Smyrna. Για τη ζωή του εκεί μόνο σκόρπιες πληροφορίες υπάρχουν.

Ο Panagiotis, su hermano, lo único que sabía es que Teófilo había logrado designado Kavasis griega Consulado en Izmir, posición le dio la opción de usar y no a su equipo favorito y hacer mandados. Στην περιοχή της Μαγνησίας το πρώτο χρονολογημένο έργο του που βρέθηκε ήταν μια αυτοπροσωπογραφία μικρών διαστάσεων (0,28×0,40) την οποία τιτλοφορούσε “Teófilo pintor ya veces cacique y thyrofylax en Izmir 1899″. Otro,aún, que estaban particularmente preocupados por Teófilo y la técnica de la pintura, como la tarde Κίτσος Μακρής, πιστεύεται ότι η περίοδος που έμεινε στη Σμύρνη πρέπει να θεωρηθεί η περίοδος της μαθητείας του στην παραδοσιακή ζωγραφική.

Γιατί, όπως πιστεύουν, το να θεωρήσουμε τον Θεόφιλο αυτοδίδακτο είναι κάτι που το αποκλείουν τα ίδια του τα έργα και κυρίως τα πρώτα του στο Πήλιο. Στο τέλος του αιώνα, κυνηγημένος, όπως λένε, από τους Τούρκους περιπλανήθηκε περίπου 30 χρόνια στο Βόλο και στο Πήλιο για ένα πιάτο φαΐ. Γεγονός είναι ότι στα χωριά του Πηλίου με κέντρο την Anakasia Ano Volos lanza el primer período de su actividad pictórica. Vagando peatonal a las aldeas cercanas y la pintura en las casas y comercios de diversos materiales (velas,Cartón, juntas, etc) por un plato de comida de una copa de vino o unas monedas. Aquí, en Anakasia, él y el propietario y molinero descubierto Yannis Kontos, como la pintura – ο πρώτος Πηλιορείτης που εκτίμησε το ταλέντο του – και του ανέθεσε να διακοσμήσει το σπίτι του.

Ο Short le ofreció un anthropinotero habitación un plato de comida casera y una mejor remuneración. En este hogar hospitalario de Yannis Kontos Miller Teófilo encontraría refugio y seguridad bajo la protección del dueño va a crear una de las obras más importantes y completos. Στην τοιχογραφία που έχει θέμα “Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συναθροίζει εις την λίμνην Λέρνην τους νικητάς Δράμαλη το 1822″, διαβάζουμε την υπογραφή του και το έτος κατασκευής της. Este fresco se cree que es la primera construida, seguido por el restante, οι οποίες σύμφωνα με μαρτυρίες των πρώην ιδιοκτητών έγιναν σταδιακά και διήρκεσαν μερικά χρόνια.

ΤEl 1912 comenzó a pintar la decoración del vestíbulo y específicamente el segundo piso. El pintor decorar una habitación del molino de agua en el barranco de San Onoufriou, που μέσα σε Οα γαλάζιο πλαίσιο ζωγράφισε διάφορους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης κ.ά.

ΤLa casa del pintor cerca programa se divide en dos zonas: την κάτω ζώνη που φθάνει μTχρι τα μισά περίπου των παραθύρων και την πάνω που φθάνει μέχρι λίγο κάτω από το ταβάνι. Στην κάτω ζώνη ο Θεόφιλος ζωγράφισε διάφορα διακοσμητικά θέματα, una amplia variedad de macetas de flores y aves tales, Lago con fuente, peces y patos. Incluso los animales salvajes y escenas de caza dispuestas todas sabiamente, mientras que a la izquierda de las escaleras al lado de la puerta de la habitación pintada Yannis Kontos montar en su caballo. Seguido por la zona superior en la que son catorce temas principales tomadas de revolución griega 1821 para la que utilizó como modelos, ante todo, tablas de Peter von Ess con confianza., Teófilo pintó Rigas Fereos, cuerpo kremasthentos patriarca Gregory, καθώς και τον Αλέξανδρο Υψηλάντη αρχιστράτηγο.

Στις τέσσερις παραστάδες της στενής κεραίας της σάλας, ο Θεόφιλος ζωγράφισε τέσσερις θεούς του Ολύμπου. Τον Άρη, την Αφροδίτη, τον Ερμή και την Αθηνά. La pared en blanco pintó una pintura de paisaje en gran Anakasia y profundidad Makrynitsa la nave del lado de Portaria. Στα τμήματα πάνω από τα παράθυρα και τις πόρτες, γέμισε τα κενά με θέματα ανάλογα της κάτω ζώνης, όπως γλάστρες με λουλούδια και πουλιά, βασιλικούς θυρεούς, διάφορα ερπετά κ.ά. La pintura de la casa vecina, y en’ extensión de toda la obra del pintor de la época de Volos, está fuertemente influenciado por el arte bizantino, después de la primera lección de la, El pintor tomó de su abuelo, quien llamó Konstantis Painter.

Xrisimopoiei colores en las combinaciones atrevidas, oscuro y abierto, en función de la importancia de las representaciones. Un proyecto totalmente diferente del período de Mitilene, que utiliza los medios tonos y más que muchos estudiosos consideran más maduro. Rich proyecto que permitirá al pintor en, donde la ciudad de Volos pintará en varios cafés, tabernas y posadas, en el que se considera necesario para la supervivencia. En los pueblos cercanos de Volos, como en Manzanos pintado en la iglesia de Agia Marina, Agios Vlassis casa Gekas, el molino Kontogianni, el molino de Varalis, en Alli Meria en panadería Veletza, στο σπίτι του Γκουντέλια κ.ά.

ΣLa ciudad de Volos comenzó su labor en 1925 με την εγκατάσταση των προσφύγων της Μικράς Ασίας στη περιοχή. Οι πρόσφυγες  έκτισαν τις παράγκες τους σε διάφορους ελεύθερους χώρους της πόλης, όπως την πλατεία Ρήγα Φεραίου, Plaza de la Libertad y hacia el final de la calle Iolkou, en la que el pintor pintó signos de colores con flores y pájaros, diversas actuaciones en las fachadas de las tiendas, etc, que unos años más tarde, το 1930 destruido por el fuego. Hoy, από τη μεγάλη ζωγραφική παραγωγή του Θεόφιλου στη περιοχή της Μαγνησίας, ένα πολύ μικρό μέρος σώζεται στη θέση του, ya que la mayoría de sus obras fueron destruidas por los terremotos 1955, fueron destruidos por la ignorancia de sus dueños y otros fueron retirados de la zona. Καλύτερη τύχη είχαν οι τοιχογραφίες των παλιών σπιτιών στο Πήλιο. Αυτές που σήμερα που βρίσκονται στο Μουσείο “Κίτσου Μακρή”. Ένα πολύ κοπιώδες και δύσκολο επίτευγμα. El rescatado personalmente con algunos trabajadores al ver estas casas demolidas para construir otra nueva. La rescatados con mucha ansiedad y problemas con el yeso que tiene sus paredes y se volvió en una excelente escultor y restaurador Dimitrios Zacarías, Con sólo 2005 muerto. Y la mayoría de, no había pintura o color manipulación’ ellos.

Ηcurso creativo de Teófilo en Magnesia se completará 1927, που θα επιστρέψει οριστικά στην πατρίδα του τη Μυτιλήνη. Η δεύτερη περίοδος είναι το διάστημα που εργάστηκε στη γενέτειρά του από το 1927 ως τη γνωριμία του με τον Teriad (Τάκη Ελευθεριάδη) το 1929. Στην τρίτη του περίοδο, 1929-1934, έχοντας εξασφαλίσει μόνιμο εργοδότη, ασχολείται απερίσπαστα με τη ζωγραφική του. Μέσα στη συλλογή του Teriad βρίσκονEnαι: “Ο κόλπος της Γέρας”, “Ο Λήμνιος Κεχαγιάς”, ”Τα Μετέωρα”, “Η κυρία με τον κύνα της” y “Το μάζεμα&nbsloων ελαιών εν Μυτιλήνη”. Πέντε κορυφαία κομμάτια που μαρτυρούν πόσο αμάραντο κατόρθωσε να μείνει το ταλέντο του Θεόφιλου ως τα ύστερά του χρόνια. Όταν ο Teriad επέστρεψε στη γενέτειρά του, τη Μυτιλήνη, encontró esperándolo un pequeño tesoro de los proyectos crea Teófilo. Sólo el pintor ausente. Είχε πεθάνει λίγες ημέρες νωρίτερα μέσα στο φτωχικό του καμαράκι. Ήταν 24 Μαρτίου 1934. Η κυρία Νίνα Λαδογιάννη κλείνει το αφιέρωμά της με δύο λόγια του Σεφέρη γι’ αυτόν:

” Ύστερα από τον Θεόφιλο, αυτόν τον αποκαλυπτικό λαϊκό, δεν βλέπουμε πια με τον ίδιο τρόπο. Αυτό είναι το πράγμα που δεν μας έφεραν τόσοι περιώνυμοι μαντατοφόροι μεγάλων Ακαδημιών. Ο Θεόφιλος μας έδωσε καινούριο μάτι. Έπλυνε την όρασή μας. Ο Θεόφιλος είναι ένας καλλιτέχνης μεγάλος και ασυγχώρητα άγνωστος σε μας.”

Ο Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1639)

Η περίβλεπτος 'βίγλα' του Δήμου Ιωλκού

Έde ancho callejón pavimentado que conduce a la cima de la colina, después de haber sobrevivido a la basílica naves anticuadas y sin una cúpulaAsunción. El nombre actual(Επισκοπή) se remonta a la Edad Media. Pero, debe haber estado en la cima de la colina algún monasterio, destruido a finales de la época bizantina en los primeros siglos de dominio otomano y en su lugar el Obispo Dimitriados Calixtoconstruido en 1639 τη σημερινή εκκλησία.

Ο sí mismo, σύμφωνα με τις πηγές, μετέφερε τότε στο λόφο που είχε την κατοικία του και την έδρα της Αρχιεπισκοπής, μετά την ερήμωση της Δημητριάδας την κατάληψη της περιοχής από τους Τούρκους (1423) y la expulsión de la población cristiana y el castillo de San Teodoro. El edificio (Obispado)no se guarda hoy. Según la inscripción (dedicatorio) στη βορεινή είσοδο της σημερινής εκκλησίας ο Επίσκοπος της Δημητριάδος Κάλλιστος αναφέρεται ως “κτήτωρ”.

Ο μονόροφος ξυλεπίστεγος εξωνάρθηκας (νότια πλευρά)

Tnaves separadas por una columnata que consta de dos columnas a cada lado. Durante el dominio otomano esta en el lado oeste plantas exo-pórtico con tres arcos en el lado sur de los actuales bungalows existentes xylepistegos exo-nártex. Τα ενσωματωμένα στους τοίχους (βόρειο, νότιο και ανατολικό) ποικίλα γλυπτά σχήματα, σύμβολα, γράμματα, πτηνά επιπεδόγλυφες σε μάρμαρο ή πέτρα παραστάσεις, προέρχονται από τα ερείπια παλαιότερης μονής.

Σel monasterio era bizantina en la cima de la colina, το περιέβαλαν πολλά παρεκκλήσια τα ερείπια των οποίων διακρίνονται και σήμερα. Αναβαίνοντας στο λόφο από το λιθόστρωτο μονοπάτι στο μέσον της απόστασης, αριστερά, conserva la capilla está dedicada a la Transfiguración του Σωτήρα.

Σel lado oeste de la iglesia de Episkopi se construyó parte del sarcófago del mundanal Anna Melissenoi, (monja “Ανθούσα”), esposa toparquías Dimitriadis sygktitora del monasterio de Profeta Bautista Nueva piedra (Πορταριάς) Nicholas Melissenos. Ο σωζόμενος ναός είναι από τα παλαιότερα μεταβυζαντινά μνημεία του Πηλίου. Στην εξωτερική δε τοιχοποιία του μπορεί κανείς να διακρίνει την κτητορική επιγραφή με τη χρονολογία ΖΡΜΖ (=1639) en el lado norte, e incluso una gran cantidad de arquitectura y construcción, principalmente arquitrabes, θωράκια και άλλα ανάγλυφα.

El camino pavimentado que conduce a la cima de la colina

Το βυζαντινό ναΐδριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

Εντύπωση προκαλούν και τα πολλά  περίτεχνα γλυπτά Βυζαντινής εποχής, τεμάχια που είναι εντοιχισμένα στους εσωτερικούς τοίχους του ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Σdurante la Baja Edad Media bizantina en Tesalia (1204-1423) Pelión era conocida como la montaña “Δρυανουβαίνης” y esto porque toda la zona de Pelión, que se extiende por encima de los actuales Volos, e incluye la Katichori actual, Πορταριά, Makrynitsa con el cerro de la Diócesis de Ano Volos, era conocido como “Δρ�En�νούβαινα”.

ΑPo el 10 de^laακόμα αιώνα άρχισαν κατά το πρότυπο του Αγίου Όρους να δημιουργούνται στα ψηλώματα του Πηλίου, σε μέρη ασφαλή από τους ληστοπειρατές, αρκετά και μεγάλα μοναστήρια που νέμονται τεράστιες εκτάσεις γης αποκτημένες με αυτοκρατορικά παραχωρητήρια. Ιδρυτές των μοναστηριών είναι συνήθως μοναχοί, procedente de Monte Athos, pero poderosas familias chorodespoton local con la de eminentes Melissenos.

Αrchigetis la casa de Melissenos Demetrias era Κωνσταντίνος Μελισσηνός. El año 1207 Dimitriada la región de Pelion y dado a él como un feudo (Toparquías),su amigo y compañero Michael Angelos Comneno Ducas. Όταν ο Μιχαήλ Κομνηνός κατέλαβε την Άρτα και έγινε η εγκαθίδρυση της αρχής των Αγγέλων στην Ήπειρο τότε ο Κωνσταντίνος Μελισσηνός επανήλθε μόνιμα και οργάνωσε το φέουδο της Βυζαντινής Δημητριάδας κατά το πρότυπο του κράτους της Ηπείρου.

Ασφάλισε τη Δημητριάδα, τόσο στον παράλιο χώρο των ακτών της, όσο και στο χερσαίο χώρο της Μαγνησιακής ενδοχώρας και του Πηλίου, κτίζοντας πύργους επισκοπήσεως για την προστασία του πληθυσμού, ιδιαίτερα των γεωργών και των χωρικών. Lo 1236 παντρεύεται την Μαρία Αγγελίνα, αδελφή του Μιχαήλ Β’ της Ηπείρου.

Από το γάμο αυτό γεννήθηκε ο μετέπειτα Τοπάρχης της Μαγνησίας, Νικόλαος Μελισσηνός. Ο Κωνσταντίνος Μελισσηνός, naturaleza era piadoso y tenía una inclinación hacia la vida monástica. El año 1Constantino Melissenosior (Makrinitsas de hoy) ένα τεράστιο μοναστήρι, και το αφιέρωσε στο όνομα της Παναγίας, το μοναστήρι της “Οξείας Επισκέψεως της Πανάγνου Θεομήτορος”.

Η βόρεια πλευρά του Ναού με εντοιχισμένα ανάγλυφα και άλλα

Η νότια πλευρά του Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

ΟΚωνσταντίνος Μελισσηνός παραιτήθηκε από την Τοπαρχία υπέρ του γιού του Νικολάου Μελισσηνού. Με το όνομα “Κωνστάντιος” llevaba trivonio solitaria llanura hasta su muerte en 1255. Fue enterrado en el monasterio que él mismo había fundado. Ο Νικόλαος Μελισσηνός ανέλαβε την Τοπαρχία της Δημητριάδας και νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Άννα Παλαιολογίνα ανεψιά του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγου.

Ο Βόλος όπως φαίνεται από την κορυφή του λόφου της Επισκοπής.

Τperíodo que no 1270-1273 reconstruida en el Haute Dryanoybaina un gran monasterio que dedicado en memoria de “Profeta Bautista”. Nicholas y su esposa Anna abrazaron monaquismo y egkataviosan como monjes, Los ex Nicholas en el monasterio de Episkepseos agudos de Makrinitsas,y la Anna, como monja “Ανθούσα”, en el Monasterio del Profeta Forerunner Nueva Piedra. Και οι δύο τους παρέμειναν στα ίδια μοναστήρια μέχρι το θάνατό τους.

Έτσι αρχίζει η μακρά εκείνη περίοδος που το Πήλιο χαρακτηρίζεται ως δεύτερο “Άγιο Όρος” της Ελλάδας κι ονομάζεται στα αγιολογικά κείμενα ”Όρος των Κελλίων”. Δυστυχώς τίποτε δεν διασώθηκε από το αρχικό κτίσμα των μονών. Ο γιός τους Ιωάννης Μελισσηνός (1274-1285), ανέλαβε Τοπάρχης Δημητριάδας στην πιο κρίσιμη καμπή της ιστορ�T�ς της περιοχής, γιατί η πόλη της Δημητριάδας δέχτηκε έκτοτε πολλές επιδρομές βαρβαρικών φύλων.