Dight och vänster korridoren och två rum, medan på baksidan av den högra sidan finns en liten toalett som kommunicerar under trätrappan. På övervåningen trappan leder till en liten vestibul där vänster om köket och framför vardagsrummet. Rätt av vestibulen finns det ett rum framför vestibulen är den stora salen, som tjänade som i vardagsrummet i huset.
Tkällaren och det tredelade arrangemang som framgår av de stenmurar i den bärande konstruktionen och används som lager. meddelas direkt till gården till den andra ingången ligger på västra sidan, och även med det lilla huset med sten interiör trappa.
O Νεοκλασικισμός
Den Δημήτρης Παλιούρας γράφει ότι ο νεοκλασικισμός ήρθε στην Ελλάδα από τους Βαυαρούς του Όθωνα, οι οποίοι τον επέλεξαν αρχικά ως το ρυθμό που άρμοζε στην ανοικοδόμηση της Αθήνας, πρωτεύουσας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους και στη συνέχεια καθιερώθηκε και επεκτάθηκε σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια.
ENτη Θεσσαλία ήρθε κάπως αργότερα, γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα και ειδικότερα στη περιοχή του Βόλου, με την έναρξη της ανοικοδόμησης της νέας πόλης η οποία, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Νικόλαος Μάγνης στο βιβλίο του ”Περιήγησις της Θεσσαλίας και της Θεσσαλικής Μαγνησίας, Αθήναι 1860″, “εις το μεταξύ Κάστρου και Δημητριάδος παράλιου, εγείρεται από το 1840 έτος υπό των Χριστιανών των πέριξ χωρίων, νέα πόλις ήν ωνόμασαν Νέαν Δημητριάδα, ήτις έχει περί τας 80 οικίας μεγάλας και κατά τον νέον ρυθμόν κτισμένας“. Η απελευθέρωση της Θεσσαλίας βρίσκει το Βόλο με 5.908 κατοίκους, 10.029, till 1896 deras 16.788 και στα 1907 τους 23.563 κατοίκους.
Ηαλματώδης αυτή αύξηση της νέας πόλης του Βόλου, καθώς ο νεοκλασικισμός μεσουρανούσε – σημειώνει ο Έφορας Νεοτέρων Μνημείων – δημιούργησε μια πόλη πρότυπο της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, τόσο στην οικοδομία της, όσο και στην πολεοδομία, δεδομένου ότι η πόλη σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από την αρχή με τη νέα αισθητική αντίληψη.
Ηακτινοβολία του νέου αστικού κέντρου και οι επιδράσεις που ασκεί πάντα η πρωτεύουσα μιας περιοχής στην περιφέρειά της, θα υποτάξει σταδιακά και την περιοχή του Πηλίου, με ένα αργόσυρτο τρόπο στην αρχή, μέχρι και την τελική πτώση της παραδοσιακής αισθητικής αντίληψης. Έτσι, σταδιακά έχουμε την υιοθέτηση του νεοκλασικισμού στους παραλιακούς και στους γύρω από το Βόλο οικισμούς και λίγο αργότερα θα ακολουθήσουν και οι ορεινοί οικισμοί.
Όλα τα κτίσματα που κτίζονται μετά το 1881 στο Πήλιο, μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα διέπονται από τις αρχές του νέου ρυθμού, όπως αυτός διαμορφώθηκε στη περιοχή, δηλαδή προσαρμοσμένος στις τοπικές συνήθειες. Τα κτίρια είναι διώροφα και, πολλές φορές, τριώροφα και στεγάζονται με ξύλινες κατακλινείς στέγες, καλυμμένες στους μεν ορεινούς οικισμούς, με σχιστολιθικές σκεπόπλακες, στους δε παραλιακούς με κεραμίδια βυζαντινού τύπου, ενώ σε ορισμένες κατασκευές εκλεκτικιστικής αρχιτεκτονικής, με τις οξυκόρυφες στέγες, το εσωτερικό των οποίων ήταν διαμορφωμένο σε σοφίτες, στεγάζονταν με κεραμίδια γαλλικού τύπου.
Denj ansikten alltid anordnas symmetriskt i förhållande till den vertikala symmetriaxeln och var alltid dekorerad med drog keromoplastiko dekoration imiterar pilasters med versaler, επιστήλια, ζωφόρους, γείσα κλπ.
Denι κατόψεις τους οργανώνονταν κι αυτές συμμετρικά στον άξονα της εισόδου και είχαν τριμερή διάταξη των χώρων τους με τον διαμπερή διάδρομο στο κέντρο, vars djup var den trappa på vardera sidan av korridoren och rum.
ENbyggandet av denna period började dyka upp nya och modernisera funktioner inom bostäder, όπως σύγχρονες για την εποχή τους κουζίνες με φουφούδες εντοιχισμένες σε καμάρες με φούσκες, αποχωρητήρια κλπ. εξυπηρετήσεις, där, στις παλαιότερες κατασκευές βρίσκονταν σε ξεχωριστά κτήρια, τα γνωστά στην περιοχή ως “παράσπιτα“.
Tinte följa extern sensorisk perception och den interna inredning med målade dekorationer främst på tak och mindre användning av stuckatur dekoration och stil liknande mobil utrustning.






















